Συνεχίζοντας τις μουσικές τους περιπλανήσεις και σμίγοντας ξανά τους ήχους των Βαλκανίων με εκείνους της Δύσης, η Κρίστη Στασινοπούλου και ο Στάθης Καλυβιώτης κυκλοφορούν ένα δίσκο που ως τελικό αποτέλεσμα δεν απομακρύνεται από την ψυχεδελική ατμόσφαιρα των δύο προηγούμενων άλμπουμ («Υφαντόκοσμος» και «Ηχοτρόπια«), αλλά διαθέτει την ίδια δύναμη και την ίδια ανάταση ψυχής. Προσεγγίζοντας ένα ένα τα τραγούδια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η εμμονή στα ελληνικά νησιά -και σε ό,τι αυτά συνεπάγονται- κάπου κουράζει. Φαίνεται ωστόσο ότι η συγκεκριμένη θεματολογία όχι απλώς ταιριάζει στην καλλιτέχνιδα, αλλά την τρέφει, τη γεμίζει ενέργεια, και αυτό αντανακλάται τόσο στις ηχογραφημένες της δουλειές όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις. Το «Αμοργιανό μου πέραμα», πολλοστή μεν αλλά έξοχη διασκευή του γνωστού παραδοσιακού τραγουδιού, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.