Το έκτο και πιο ολοκληρωμένο από άποψη παραγωγής, ήχου και προσέγγισης στο υλικό άλμπουμ ενός συγκροτήματος που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 και άλλαξε αρκετές φορές σύνθεση. Τετραμελή πλέον τα Υπόγεια Ρεύματα (Κλιούμης, Τσατσούλης, Μεταλληνός, Κουρής) δημιουργούν έναν αρκετά φιλόδοξο δίσκο, χωρίς να κόβουν οριστικά τους δεσμούς με το παρελθόν. Ως προς τη μουσική, κανένα πρόβλημα: καθαρές ηλεκτρικές φόρμες και διάσπαρτα φλερτ με τα δημοτικά ακούσματα, όπως συνέβη στο «Μ΄ αρέσει να μη λέω πολλά», την πιο γνωστή από τις παλιές τους συνθέσεις. Οι ενστάσεις αφορούν στο στίχο. Στο συγκεκριμένο δίσκο υπάρχει μελοποιημένο ένα ποίημα του Παλαμά («Εγώ είμ’ εδώ, ανυπότακτος και παραστρατισμένος/Εγώ δαγκώνω με θυμό της φτώχειας το ψωμί»). Όμως, αντί ο λόγος αυτός να γίνει αφετηρία για τα υπόλοιπα τραγούδια, τα Υπόγεια Ρεύματα προτιμούν το κοινότοπο υπαρξιακό δράμα τύπου «Είμαι μια σκέψη που έχει πόδια/Είμαι ένα λάθος χωρίς φωνή» και αλλού «Θέλω ν΄ αλλάξω αυτή την πόλη/Για να μπορώ σ΄ αυτή να ζω». Εξυπακούεται ότι οι όποιες αντιρρήσεις δεν αφορούν στις ανησυχίες αυτές καθαυτές, αλλά στον τρόπο που διατυπώνονται.

Ειδήσεις Σήμερα: