Συλλεκτική έκδοση με τις προσωπικές ηχογραφήσεις του Νικόλα Ασιμου, αυτές που ο ίδιος κυκλοφορούσε σε παράνομες κασέτες και τις διένειμε στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο ή στην πλατεία Εξαρχείων.
Αρκετοί θα θυμούνται τη φιγούρα του Νικόλαου Ασημόπουλου, του «αναρχικού» που χλεύαζε την εξουσία και εκφραζόταν με άρθρα, μπροσούρες, σκίτσα, θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, αλλά πάνω από όλα με τραγούδια. Κάποιοι ίσως τον είχαν δει σε μπουάτ στην Πλάκα. Οι περισσότεροι τον ανακάλυψαν μέσα από το δίσκο «Ο Ξαναπές» (1982) και από τα τραγούδια που ερμήνευσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο άλμπουμ «Χαιρετίσματα» (1987).
Στο διπλό αυτό CD υπάρχουν οι ανέκδοτες, πρόχειρες ηχογραφήσεις του. Τα κομμάτια μιας ταραγμένης ψυχής που ήλθε σε ευθεία σύγκρουση με το κατεστημένο και νικήθηκε από τους δαίμονές του το Μάρτιο του 1988. Όπως σημειώνει στο ένθετο ο Γιώργος Ι. Αλλαμανής, «Όσο περνά ο καιρός, η εικόνα του Ασιμου ταλαντεύεται επικίνδυνα ανάμεσα στην ιδιοφυΐα και τη φαιδρότητα. Δισκογραφικές εκδόσεις σαν κι αυτή συμβάλλουν τα μέγιστα στην απομυθοποίηση -που βεβαίως είναι μια μυθοποίηση από την πίσω πόρτα, αλλά εδώ ξεκινά μια άλλη κουβέντα. Όχι ασφαλώς, η τελευταία λέξη για τον Ασιμο δεν έχει ειπωθεί ακόμη».

Ειδήσεις Σήμερα: