Ξεχάστε τη Lauryn Hill ως παθιασμένη soul-rap βοκαλίστρια, όπως τη γνωρίσαμε κατά τη θητεία της στους Fugees αλλά και στο βραβευμένο με Grammy ντεμπούτο της προσωπικής της καριέρας «The Miseducation Of…» (1998). Στο «MTV Unplugged 2.0», το νέο της άλμπουμ που ηχογραφήθηκε ζωντανά στη διάρκεια μαγνητοσκόπησης για το δημοφιλές τηλεοπτικό πρόγραμμα, η 27άχρονη Aμερικανίδα παρουσιάζει σε δύο CD ένα ρεπερτόριο νέων τραγουδιών με λιτή ακουστική αισθητική, ρίχνοντας το βάρος στους πολιτικά/κοινωνικά μαχητικούς στίχους και αναλαμβάνοντας ένα ρόλο θηλυκού Bob Dylan ή -δεδομένης της σταθερής αγάπης της για τη reggae- Bob Marley. Υπάρχει ωστόσο ένα αγκάθι κρυμμένο κάτω από το ρόδο που επιθυμεί να είναι το «MTV Unplugged 2.0». Δεν είναι άλλο από την ίδια τη φωνή της Hill. Για κάποιο λόγο ακούγεται πλέον εμφανώς περιορισμένη σε εύρος, τραχιά, «τσαλακωμένη». Ποιος μπορεί να δώσει πειστική απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο η «ωμή» αισθητική που μας προτείνει εδώ είναι επιλεγμένη και όχι υποχρεωτική;