Κάποιοι, ελάχιστοι, αληθινά σπουδαίοι δίσκοι είναι σαν χρονομηχανές: σε τυλίγουν στους ήχους τους και σε πηγαίνουν σε άλλο τόπο και χρόνο. Στην περίπτωση του νέου άλμπουμ του 66άχρονου θρύλου της soul, Solomon Burke, προορισμός είναι τα 60s και συγκεκριμένα οι ημέρες που θριάμβευαν οι φωνές και οι μουσικές του Otis Redding, του Wilson Pickett, του Ray Charles, του Percy Sledge, του Clarence Carter. Το «Don’t Give Up On Me» είναι, κατά δεύτερο λόγο, ένας δίσκος από εκείνους που σε σφάζουν με βαμβάκι: χαλαρός, αβίαστος, απροσποίητος, τακτοποιημένος, αλλά την ίδια στιγμή τόσο δραματικός, ισχυρός, συναισθηματικά διαβρωτικός, οξύς, απαιτητικός. Τρίτον, είναι ένας δίσκος άχρονος: ίπταται αναγνωριστικά πάνω από τις τέσσερις δεκαετίες στις οποίες απλώνεται η καλλιτεχνική δράση του Burke, καταγράφει πάθη, οικειοποιείται συμπεριφορές, ερμηνεύει ζωές, φιλοσοφεί· αντλεί από παντού και δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνο -αδιαφιλονίκητα και ασύγκριτα- στον εξαιρετικό ερμηνευτή του. Τα έντεκα τραγούδια, καθένα από τα οποία πραγματοποιεί εδώ την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία, υπογράφονται από μια αφρόκρεμα τραγουδοποιών: Van Morrison, Bob Dylan, Tom Waits, Brian Wilson, Elvis Costello, Nick Lowe, Joe Henry (επίσης, παραγωγός του άλμπουμ), Dan Penn, Barry Mann & Cynthia Weil, Pick Purnell. Όπως όμως ο Johnny Cash στο «American III: Solitary Man«, έτσι και ο Burke στο «Don’t Give Up On Me» δεν αναπαράγει απλώς τραγούδια άλλων, αλλά τα κάνει δικά του, αφού πρώτα ζήσει για λογαριασμό του τις ιστορίες που διηγούνται.
Καθόλου παράξενο, λοιπόν, που όταν ο δίσκος τελειώσει και σιωπή σκεπάσει το δωμάτιο, η πρώτη σκέψη που φωλιάζει στο μυαλό σου λέει πως ο Burke δεν είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που απλώς τους θαυμάζεις ή που απλώς τους εκτιμάς· είναι από εκείνους που τους σέβεσαι.


Ακούστε το άλμπουμ στο σύνολό του σε RealAudio

Ειδήσεις Σήμερα: