Σύγχρονοι των Smiths, Stone Roses, Inspiral Carpets και Happy Mondays, οι James ήταν ένα από τα συγκροτήματα που επισήμαναν το Μάντσεστερ με μεγάλα γράμματα στο χάρτη της ηλεκτρικής μουσικής των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Οι γόνοι αυτοί της ανεξάρτητης δισκογραφικής ετικέτας Factory και πρόσωπα-κλειδιά της μουσικής κουλτούρας που άνθησε σε στέκια όπως το κλαμπ Hacienda για να επεκταθεί γρήγορα σε όλη τη Βρετανία και την Ευρώπη, υπήρξαν το μακροβιότερο σύνολο της σκηνής του Μάντσεστερ, με μεγάλες επιτυχίες και δισκογραφική παρουσία υψηλών καλλιτεχνικών αξιώσεων σε όλη τη φάση της καριέρας τους.
Όσοι παρακολούθησαν τη συναυλία που είχαν δώσει οι James στο Θέατρο Λυκαβηττού την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2001, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Electron, σίγουρα θα θυμούνται για πολύ καιρό τη φθινοπωρινή εκείνη βραδιά για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν η σκηνική παρουσία και η μουσική πρόταση του ίδιου του γκρουπ: Επαγγελματικές, στο απόγειο μιας μακράς και ποικιλοτρόπως καταξιωμένης καριέρας, αλλά και την ίδια στιγμή τόσο «γήινες», ευθείς, ζεστές, ανεπιτήδευτες όσο θα περίμενε κανείς από έναν ερασιτέχνη με την ετυμολογική έννοια του όρου (εραστής της τέχνης). Ο δεύτερος λόγος, που εν μέρει συνάγεται από τον πρώτο, έχει να κάνει με την ενθουσιώδη αντίδραση του κοινού. Τα περισσότερα από τα περίπου 2.000 άτομα που βρίσκονταν στο χώρο της συναυλίας ήξεραν απέξω όλα σχεδόν τα κομμάτια του βρετανικού γκρουπ και τα τραγουδούσαν εν χορώ, μεταμορφώνοντας τη συναυλία σε ένα μεγάλο πάρτι. Ήταν μια ξεχωριστή βραδιά για την οποία πολλοί ασφαλώς είναι εκείνοι που θα εύχονταν να είχε μαγνητοσκοπηθεί και να μπορούσε να κυκλοφορήσει σε DVD, ώστε να μείνει σαν ψηφιακό ενθύμιο για όσους ήταν εκεί αλλά και σαν κατάθεση για όλους εκείνους που θα επιθυμούσαν να είναι παρόντες, αλλά για οποιονδήποτε λόγο δεν το κατάφεραν.
Ήλθε η ώρα για χαμόγελα! Μπορεί η συναυλία του Λυκαβηττού να μείνει χαραγμένη μόνο στη μνήμη όσων την παρακολούθησαν, μια άλλη εμφάνιση όμως κατά τη διάρκεια της περιοδείας που πραγματοποιούσαν οι James στο δεύτερο μισό του 2001-και μάλιστα μια εμφάνιση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορική, όπως θα δούμε στη συνέχεια- περιλαμβάνεται στο DVD με τίτλο «Getting Away With It… Live».
Πρόκειται για την καταληκτική συναυλία της περιοδείας, η οποία δόθηκε στις 7 Δεκεμβρίου στο Μάντσεστερ, τη γενέθλια πόλη τους. Ήταν η τελευταία τους εμφάνιση με τη σύνθεση με την οποία τους είδαμε στο Λυκαβηττό -με αυτήν κυκλοφόρησαν μια σειρά από αξιόλογα άλμπουμ όπως τα «Whiplash» (1997), «Millionaires» (1999), «Pleased To Meet You» (2001)-, αφού λίγο πρωτύτερα ο τραγουδιστής τους Tim Booth είχε ανακοινώσει την αποχώρησή του από το συγκρότημα του οποίου ηγήθηκε επί 19 χρόνια, προκειμένου να ακολουθήσει προσωπική καριέρα. Επί σκηνής, εκτός από τους μουσικούς της σταθερής σύνθεσης του γκρουπ, κάνουν την εμφάνισή τους και τα παλαιότερα μέλη Andy Diagram (τρομπέτα) και Larry Gott (κιθάρα), φορτίζοντας συναισθηματικά τη βραδιά ακόμη περισσότερο.
Μέσα από μακρινές, γενικές λήψεις που καταγράφουν τη δράση των μουσικών και την αντίδραση του κοινού -αλλά και από κοντινά πλάνα που δίνουν μια πιο ανθρώπινη διάσταση στη φυσιογνωμία των συντελεστών- η κυκλοφορία αυτή προβάλλει με τον καλύτερο τρόπο τις αρετές που διέκριναν τους James ως λάιβ μπάντα: το μοναδικό φωνητικό ταλέντο του Booth, καθώς και το ιδιαίτερο χορευτικό του στιλ, την άριστη συνέργεια μεταξύ των μουσικών, τις εύληπτες μελωδίες, τη δυναμική ρυθμική ραχοκοκαλιά και την ηλεκτρική ψυχή των τραγουδιών, τις βελούδινες εντάσεις, την ερμηνευτική σφοδρότητα, τη στιχουργική ευαισθησία. Όλα αυτά σε μια μαγνητοσκόπηση που έγινε ειδικά για να κυκλοφορήσει σε φορμά DVD, με καθαρή εικόνα, έντονα χρώματα, καλό κοντράστ, κάδρο 16:9 και δυνατότητα επιλογής ηχητικής μπάντας Dolby Digital 5.1 είτε PCM stereo. Εκτός από τη συναυλία, η οποία διαρκεί 110 λεπτά, το DVD φιλοξενεί πολύ επιπλέον υλικό που αφορά σε δύο ντοκιμαντέρ (στο πρώτο, «Individual Stories», καθένα από τα μέλη λέει τη δική του ιστορία για το πώς εντάχθηκε στο γκρουπ, ενώ θέμα του δεύτερου, «Single Piece», είναι η ιστορία των James και οι μέθοδοι τραγουδοποιίας), σε τρία βιντεοκλίπ («She’s A Star», «Say Something», «Laid») και σε έναν «κρυμμένο» τομέα όπου σχολιάζονται… τα παρατσούκλια που έχουν τα μέλη.

Ειδήσεις Σήμερα: