Αλεξάνδρεια – Κριτική

Ωραία φωτογραφία, θαυμάσια μουσική, προσεγμένοι διάλογοι, παραγωγή φροντισμένη στην κάθε της λεπτομέρεια (από τις λίγες φορές που βλέπουμε τόσο επιτυχημένο ντουμπλάζ), αλλά άλλη μια ελληνική ταινία που δεν καταφέρνει να προκαλέσει το ενδιαφέρον του θεατή ούτε να δικαιολογήσει τις δύο περίπου ώρες που διαρκεί. Η «Αλεξάνδρεια» της Μαρίας Ηλιού εστιάζει στον έρωτα ανάμεσα σε μία Ελληνίδα και ένα Γάλλο ποιητή, με φόντο τη μεταπολεμική, κοσμοπολίτικη αυτή αιγυπτιακή πόλη, ενώ παράλληλα αναπλάθει πειστικά το κλίμα της δεκαετίας του ΄50: Μια Αλεξάνδρεια που μιλά κυρίως γαλλικά και ελληνικά, που κατοικείται από πανσπερμία φυλών και όπου δεσπόζει το ελληνικό στοιχείο. Όμως, όλως περιέργως, από την πολύχρωμη παλέτα απουσιάζουν τόσο οι Αραβες κάτοικοι της πόλης όσο και τα γεγονότα που οδήγησαν στο διωγμό των Ελλήνων. Θεμιτό για έναν καλλιτέχνη να επιλέγει τι κρατά και τι αφήνει απέξω, αλλά όλη αυτή η παρέλαση από ατσαλάκωτα ρούχα που ανεμίζουν στο απαλό αεράκι κάπου κουράζει… Η ελληνικής κατασκευής έκδοση DVD περιοχής 2 διαθέτει εικόνα letterbox (όχι πλήρους ανάλυσης, αλλά με άριστη λεπτομέρεια και φωτεινότητα) στο αυθεντικό μακρόστενο κάδρο, και ήχο τετρακάναλο που αποδίδει μια ισχνή ακουστική εντύπωση χώρου. Η ταινία είναι δίγλωσση και υποτιτλισμένη στα μέρη όπου οι ηθοποιοί δεν μιλούν ελληνικά.