Under Rug Swept – Κριτική

Από το πρώτο κιόλας άκουσμα του «Under Rug Swept» γίνεται φανερή η ωριμότητα που χαρακτηρίζει το νέο καλλιτεχνικό προφίλ της Alanis Morissette. Τα έντεκα τραγούδια του τρίτου προσωπικού της άλμπουμ χτίζονται γύρω από μια πυκνή σε νοήματα στιχουργική, που πραγματεύεται χωρίς εμπάθεια αλλά και χωρίς κυνισμό θέματα όπως τα γνωρίσματα του ιδανικού συντρόφου («21 Things I Want In A Lover»), η αυταρέσκεια («Narcissus»), η αποτίμηση των σχέσεων του χθες («Hands Clean»), η παράδοση στον έρωτα («You Owe Me Nothing In Return», «That Particular Time») και στις ψευδαισθήσεις («Precious Illusions»), ξετυλίγοντας το κουβάρι συζητήσεων από εκείνες που ποτέ δεν τελειώνουν στη διάρκεια μιας μόνο νύχτας.
Από μουσική άποψη, το άλμπουμ μοιράζει το ενδιαφέρον του μεταξύ ηλεκτρικής rock αισθητικής και folk ευαισθησίας, με περιστασιακές, ευπρόσδεκτες δοκιμές σε πεδία όπως η ψυχεδέλεια, το hip-hop, το funk, οι ηλεκτρονικοί ρυθμοί, τα παραμορφωμένα κιθαριστικά ριφ. Χωρίς να έχει πλέον την ανάγκη να συμπράξει με τον Glen Ballard -ο οποίος συνυπέγραφε την παραγωγή και τις συνθέσεις των δύο πρώτων άλμπουμ της «Jagged Little Pill» (1995) και «Supposed Former Infatuation Junkie» (1998)-, η Morissette εμφανίζεται στο «Under Rug Swept» ως μια από τις λαμπρότερες εκπροσώπους της νεότερης γενιάς Αμερικανών τραγουδιστών/τραγουδοποιών, γεγονός, ασφαλώς, που δεν έχει μόνο την έννοια της κατάκτησης αλλά, πλέον, και του ανειλημμένου για το μέλλον χρέους.