Για Σένα με Αγάπη – Κριτική

Σε πρώτη ακρόαση το «Για Σένα με Αγάπη» είναι ένα άλμπουμ σύγχρονης electronica ελαφρώς «σκοτεινό» ή και απόμακρο ως συνολική αίσθηση, με άριστο έλεγχο των ποικιλώνυμων ηχητικών πηγών που υποτάσσονται στα ακροδάχτυλα του Κωνσταντίνου Βήτα, και με στίχους πιστούς στην «ελλειπτική» τεχνοτροπία την οποία εξέλιξε ο δημιουργός τους ήδη από τη θητεία του στους Στέρεο Νόβα.
Σε επόμενη ακρόαση ο δίσκος εμφανίζεται ως παζλ ποικίλων ερεθισμάτων και αντικρουόμενων συναισθημάτων. Χωρίς αναφορά σε θεματικό πυρήνα ή συγκεκριμένη κατεύθυνση (αν εξαιρέσουμε, ίσως, μια πανταχού παρούσα, υφέρπουσα και διαβρωτική μοναξιά), αλλά με ένταση που κλιμακώνεται σε ευθεία αναλογία: α. με την προσοχή που δείχνεις στο ακρόαμα, β. με το βαθμό που επιτρέπεις στον εαυτό σου να εκτεθεί σε αυτό και γ. με την εξοικείωση που αναπτύσσεις προς τους κώδικές του.
Σε τελική ακρόαση το «Για Σένα με Αγάπη» ανάγεται σε μια σύνοψη από επιθέσεις, άμυνες και ανοιχτές πληγές (σαν τις βεβηλωμένες οικογενειακές πολαρόιντ του ένθετου;): ένα έργο-χάρτινο καραβάκι αφημένο στο ανοιχτό πέλαγος του καλλιτεχνικού χώρου και χρόνου χωρίς στοιχεία ταυτότητας του ναυπηγού του και με έμμεσες μόνο ενδείξεις για το φορτίο του. Έχω κάμποσες μέρες τώρα που κωπηλατώ πλάι του, ασθμαίνων, κάθιδρος και -ομολογώ- σκανδαλισμένος μέσα στη φουσκωτή βάρκα του σαλονιού μου, προσέχοντας πολύ να μην το πλησιάσω περισσότερο από όσο εκείνο θέλει να με αφήσει…