Όταν οι φωνές των αιχμάλωτων γυναικών της Τροίας εξακολουθούν να ηχούν μέσα από τους αιώνες, ξορκίζοντας τον παραλογισμό του πολέμου… Αυτή ακριβώς την αγωνία -και συνάμα τη δική του για την τύχη της πόλης- μετέφερε και ο Ευριπίδης με τις Τρωάδες. Πρόκειται για μια αντιπολεμική και αντιθεϊστική τραγωδία, που «διδάχθηκε» στα 415 π.Χ., στη σκιά της ολοκληρωτικής ισοπέδωσης της Μήλου από τους Αθηναίους, η οποία ήθελε να διατηρήσει την ουδετερότητά της μέσα στη δίνη του Πελοποννησιακού Πολέμου. Αυτή η πράξη φαίνεται ότι συγκλόνισε τον Ευριπίδη, ο οποίος με τις «Τρωάδες» του ήθελε να προειδοποιήσει τους Αθηναίους για τις ολέθριες συνέπειες της ύβρεώς τους. Ο λόγος του ήταν προφητικός. Η ταπεινωτική ήττα των Αθηναίων στη Σικελική Εκστρατεία σήμανε την αρχή του τέλους για τη λαμπρή περίοδο της Αθήνας. Το καλοκαίρι του 2001 η τραγωδία αυτή ανέβηκε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα και μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, αποσπώντας θερμότατη υποδοχή από το κοινό και την κριτική. Η μουσική επένδυση της παράστασης αυτής περιλαμβάνεται σε αυτόν το δίσκο, μεταφέροντας κάτι από τη μαγεία της.
Ακούγοντας κανείς τη μουσική της Καραΐνδρου το πρώτο που τον εντυπωσιάζει είναι η αφοπλιστική λιτότητα των εκφραστικών της μέσων. Οι μελωδίες είναι απλές και αιθέριες, και λειτουργούν αυτόνομα, ανεξάρτητα από οπτικές εικόνες. Εύστοχη είναι η παρατήρηση από το The Music Advocate για κάποια παλαιότερη δουλειά της: «Η εικόνα της απελπιστικής μοναξιάς, της ερήμωσης, των τραγικών δοκιμασιών και της θλίψης διακατέχει ολόκληρη τη μουσική». Τα θέματα που χρησιμοποιεί είναι λίγα, η ανάπτυξή τους όμως μαρτυρεί τη γνώση και την ευαισθησία της συνθέτιδος. Μια μουσική γλώσσα γνωστή σε όσους έχουν παρακολουθήσει τις (πάρα πολλές) μουσικές επενδύσεις της σε κινηματογραφικά και θεατρικά έργα.
Η ορχήστρα έχει ως βάση τα παραδοσιακά όργανα. Πολίτικη λύρα, λαούτο, ούτι, κανονάκι, σαντούρι, νέι, άρπα, κρουστά. Η μουσική της πάντως δεν παραπέμπει σε συγκεκριμένα παραδοσιακά κομμάτια. Χρησιμοποιεί τον ήχο των οργάνων αυτών, τα οποία «εμποτίζουν» τις μελωδίες της με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα και την τεχνική τους. Ένα γοητευτικό μουσικό αποτέλεσμα, που έρχεται να ενωθεί με την αρχαία φωνή του Ευριπίδη και να τη φωτίσει από μία ακόμη σκοπιά. Όλα δείχνουν ότι οι φωνές των γυναικών της Τροίας ηχούν και σήμερα, αφού και σήμερα υπάρχουν κάποιοι που χρησιμοποιούν τη δύναμή τους για να καθυποτάσσουν όσους δεν είναι με το μέρος τους, άρα είναι εναντίον τους. Ίσως ο «ηδυσμένος λόγος» του Ευριπίδη να είναι η καλύτερη απάντηση και τα τραγούδια των γυναικών της Τροίας ένα διαχρονικό και πανανθρώπινο μάθημα ήθους. Ποιος όμως ακούει τους ποιητές…

Ειδήσεις Σήμερα: