Ένας ακόμη δίσκος αφιερωμένος στους χάλκινους ήχους της Δυτικής Μακεδονίας. Μία από τις μπάντες χάλκινων της Έδεσσας, οι «Χρυσοδάκτυλοι», συνεχίζουν, από την ελληνική πλευρά, μια παράδοση που συναντάται σε όλα τα Βαλκάνια. Φαίνεται ότι ο αστραφτερός ήχος των χάλκινων εντυπωσίασε από πολύ νωρίς τους λαούς της βαλκανικής. Η παρουσία των νέων αυτών οργάνων οφείλεται στα εμπορικά και πολιτιστικά δίκτυα που διέσχιζαν τα Βαλκάνια της εποχής και τα συνέδεαν με τη Δυτική Ευρώπη. Το πέρασμα από τα παλαιά όργανα στα καινούρια έγινε παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη της νέας τάξης των πλούσιων εμπόρων. Κάτω από τις νέες, αστικότροπες συνθήκες, προτιμήθηκε ο πλούσιος ήχος των χάλκινων, τα οποία εκτόπισαν τα παλαιότερα όργανα ανοιχτού χώρου (ζουρνάς, γκάιντα κ.λπ.).
Από το 19ο αιώνα (εποχή που τοποθετείται η είσοδος των χάλκινων) πολύ νερό έχει κυλήσει. Εθνικισμοί, πόλεμοι και «ψυχρά τείχη» χώρισαν στα τρία το χώρο δράσης των χάλκινων. Χρειάστηκε να τελειώσει ο ψυχρός πόλεμος για να «απενοχοποιηθεί» ένα συκοφαντημένο ρεπερτόριο και να γίνει ευρύτερα γνωστό, χάρη (και) στη διεθνή επιτυχία της μουσικής του Μπρέγκοβιτς. Ο δίσκος αυτός, λοιπόν, περιλαμβάνει ένα δείγμα από τις μουσικές των «Μπρέγκοβιτς της Ελλάδας». Ένα ιδιαίτερα ζωντανό ρεπερτόριο, που όλα δείχνουν ότι συνεχίζει την εξελικτική του πορεία. Έτσι, πλάι στους παραδοσιακούς χορούς της Δυτικής Μακεδονίας, με τους πολύπλοκους ρυθμούς, ακούγονται και άλλες μελωδίες, γνωστές και αγαπημένες από τις ελληνόφωνες διασκευές τους, ακόμη και το… ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας! Όλα αυτά αποδομένα με το μεστό και γεμάτο ήχο των Χρυσοδάκτυλων σε μια ιδιαίτερα πανηγυρική ατμόσφαιρα.

Ειδήσεις Σήμερα: