Good Rockin΄ Tonight – Κριτική

Η Sun Records, που ίδρυσε ο Sam Phillips το 1952 στο Μέμφις, είναι μια θρυλική δισκογραφική εταιρεία, με ρόλο καθοριστικό τόσο για την εμφάνιση όσο και για την εδραίωση του rock ‘n’ roll μέσα από τις πρώτες ηχογραφήσεις των Elvis Presley, Carl Perkins, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis και πολλών άλλων ονομάτων που σήμερα αποτελούν πολύτιμο κομμάτι της μουσικής ιστορίας.
Στη συλλογή «Good Rockin΄ Tonight» δεκαέξι σημαντικά ονόματα της μουσικής σκηνής του σήμερα αποτίνουν φόρο τιμής στη μουσική της Sun, διασκευάζοντας ισάριθμες επιλογές από το ρεπερτόριό της. Η ευστοχία των προσεγγίσεων ποικίλλει, με περισσότερες τις επιτυχημένες απόπειρες.
Οι Live βάζουν το «I Walk The Line» στην πρίζα της υψηλής τάσης. Ο Elton John πυρπολεί το πιάνο του στο «Whole Lotta Shaking Going On». Η Chrissie Hydne εκτροχιάζει το «Mystery Train» -χωρίς στιγμή να πάψει να είναι η Hydne και χωρίς στιγμή να πάψει το τραγούδι να είναι το «Mystery Train». Ο Bob Dylan αποδεικνύει στο «Red Cadillac And A Black Moustache» ότι δεν υπάρχει ιστορικό κεφάλαιο της αμερικανικής μουσικής που να μην είναι κτήμα του. Ο Tom Petty μπαίνει στη χρονομηχανή του «Blue Moon Of Kentucky» και λιγότερο από δυο λεπτά αργότερα ξαναβγαίνει έξω φορώντας το στέμμα του rockabilly βασιλιά του 21ου αιώνα. Ο Van Morrison τραγουδά ντουέτο με τον Carl Perkins (στην τελευταία του ηχογράφηση) το «Sittin’ On Τοp Of The World» και, αν τους ακούσεις προσεκτικά, πιστεύεις -και καταλαβαίνεις πως και εκείνοι το πιστεύουν- ότι όντως κάθονται στην κορυφή του κόσμου. O Paul McCartney επιστρέφει με το «That’s All Right Mama» στο παιδικό του δωμάτιο και προβάρει το τραγούδι από τον αμερικανικό δίσκο που θα παίξει το απόγευμα με τον κολλητό του από το σχολείο, τον John.
Από την άλλη, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο Eric Clapton θα εμφανιζόταν τόσο ανεπαρκής, γελοία μελοδραματικός και «ψεύτικος» όσο είναι στο doo-wop «Just Walkin’ In The Rain». Οι Jimmy Page & Robert Plant περνούν απαρατήρητοι στο «My Bucket’s Got A Hole In It», ενώ οι Sheryl Crow και Chris Isaak χάνουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν μια μεγάλη καλλιτεχνική πρόκληση, διεκπεραιώνοντας απλώς τα «Who Will The Next Fool Be?» και «It Wouldn’t Be the Same Without You», αντίστοιχα.
Τέλος, ο Bryan Ferry, στο «Don’t Be Cruel», τρυπώνει μέσα στο πετσί της περσόνας που κάθε βράδυ στοιχειώνει τα όνειρά του, αλλά δεν καταφέρνει να μοιάσει ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του Elvis -όχι ασφαλώς επειδή ο Ferry είναι «λίγος», αλλά επειδή ο Elvis ήταν τόσο «πολύς».