Die Hard – Κριτική

Ο «γκουρού» της σύγχρονης περιπέτειας, αυτής με τους φρενήρεις ρυθμούς, τα εφέ και τις απίθανες καταστάσεις, γυρίστηκε ένα χρόνο μετά τον «Κυνηγό» («Predator», 1987) και καθιέρωσε τον μεν ΜακΤίρναν ως σκηνοθέτη της δράσης τον δε Μπρους Γουίλις ως action man. Στην ουσία το «Die Hard» δεν έφερε τίποτα καινούριο στο είδος: τα σενάρια που θέλουν έναν εναντίον πολλών και το Καλό να πολεμά και τελικά να νικά το Κακό είναι τόσο παλιά όσο και ο κινηματογράφος. Ήταν η επιτυχημένη μείξη των συστατικών που έφερε την ταινία στην πρώτη γραμμή προτιμήσεων του κοινού, δηλαδή το αναπάντεχο στην εξέλιξή του στόρι, μερικοί καλοδουλεμένοι δευτερεύοντες χαρακτήρες, το χιούμορ, η φιγούρα του Γουίλις -ένα νέο, πιο σύγχρονο πρότυπο μάγκα και τσαμπουκά Αμερικανού που κατατροπώνει τους «κακούς» Ευρωπαίους- και βέβαια τα εντυπωσιακά ακροβατικά και οι οπτικές ψευδαισθήσεις. Η βία και η ιδεολογία του φιλμ δημιούργησαν αρκετά προβλήματα. Σε πολλές χώρες η λογοκρισία αφαίρεσε τις σκηνές των φόνων, ενώ στη γερμανική εκδοχή οι τρομοκράτες απέκτησαν άλλα ονόματα, χωρίς να γίνεται μνεία της καταγωγής τους (το αυθεντικό σενάριο τους θέλει Γερμανούς). Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν στάθηκε εμπόδιο στην εισπρακτική επιτυχία του εγχειρήματος, το οποίο μάλιστα διαφημίστηκε δεόντως και με τον πολύκροτο γάμο του πρωταγωνιστή με την Ντεμί Μουρ, που πραγματοποιήθηκε μεσούντων των γυρισμάτων. Το DVD περιοχής 2 που περιέχει ελληνικούς υπότιτλους δεν φέρει τη στάμπα ΤΗΧ της αντίστοιχης αμερικανικής, είναι γαλλικής παραγωγής και δυστυχώς η διαθέσιμη μπάντα DTS «μιλά» γαλλικά. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια πλούσια σε περιεχόμενα έκδοση δύο δίσκων, με καλοσχεδιασμένα μενού και πολλά πληροφοριακά ή διασκεδαστικά έξτρα. Η πλήρους ανάλυσης εικόνα διαθέτει πολύ καλή λεπτομέρεια, αξιοποιεί τα παιχνίδια με το φως και τις αναλαμπές στη φωτογραφία του Γιαν ντε Μποντ (μετέπειτα σκηνοθέτης του «Speed»), αλλά δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Αντίθετα, εντυπωσιακός είναι ο ήχος στη νέα επεξεργασία 5.1. Οι χώροι δράσης είναι σαφείς, οι γροθιές και οι πυροβολισμοί έχουν αποκτήσει «όγκο» και το υπογούφερ δείχνει διαρκώς «απασχολημένο» με τις χαμηλές συχνότητες.