Ελντοράδο – Κριτική

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από το χώρο της σύγχρονης έντεχνης δημιουργίας. Πρόκειται για ηχογραφήσεις ενός νέου Έλληνα συνθέτη, του Κωστή Κριτσωτάκη, ο οποίος με το «Ελντοράδο» κάνει το πρώτο του βήμα στο χώρο της δισκογραφίας. Ο δίσκος οφείλει το όνομά του στον ομώνυμο κύκλο τραγουδιών σε ποίηση Καρυωτάκη, Πολυδούρη, Σεφέρη, Πόε και Μποντλέρ.
«El dorado» σημαίνει «ο χρυσωμένος». Έτσι αποκαλούσαν οι πρώτοι Ισπανοί άποικοι τo βασιλιά των Αζτέκων, αφού στις τελετές εμφανιζόταν έχοντας καλυμμένο το σώμα του με χρυσόσκονη. Σιγά σιγά οι λέξεις αυτές έφτασαν να σημαίνουν τη χώρα της παραμυθένιας ευτυχίας, που δεν είναι άλλη από την Ουτοπία. Αυτήν τη φανταστική περιοχή επιχειρεί να προσεγγίσει ο συνθέτης μέσα από τις χαραμάδες που αφήνει η ένωση της «σοβαρής» μουσικής και του «έντεχνου» τραγουδιού -πρόκειται για δύο χώρους που, παρά το νεαρό της ηλικίας του, έχει υπηρετήσει επάξια.
Ακούγοντας κανείς τα κομμάτια διακρίνει έντονη την επιρροή μεγάλων συνθετών του 20ού αιώνα, όπως ο Σοστακόβιτς και ο Μπάρτοκ, καθώς και την καταλυτική επίδραση του Χατζιδάκι. Ο Κριτσωτάκης δείχνει ότι έχει αποφύγει τα εκφραστικά αδιέξοδα που ταλανίζουν μεγάλη μερίδα των σύγχρονων Ελλήνων συνθετών. Διαθέτει μεστή και λιτή γραφή, ενώ παράλληλα έχει τον έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, ακολουθώντας τη δραματική δομή που η ίδια η ποίηση επιβάλλει.
Στο σημείωμά του γράφει για τη σύντομη αλλά ουσιαστική μαθητεία του στο πλευρό του Χατζιδάκι, ο οποίος μάλιστα είχε προγραμματίσει (χωρίς να προλάβει) την έκδοση του κύκλου αυτού. Επιπλέον, στο δίσκο περιλαμβάνονται τρία τραγούδια και ένα ορχηστρικό του έργο του για μπαλέτο. Θεωρούμε ότι πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη πρόταση, που απευθύνεται τόσο στους φίλους του έντεχνου τραγουδιού όσο και σε αυτούς που ενδιαφέρονται για τη λόγια «κλασική» μουσική. Αν κάτι ξεχωρίζει στο «Ελντοράδο», είναι η ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη.