Μια ακριβοθώρητη ερμηνεύτρια, μια ακριβή φωνή, επιστρέφει στη δισκογραφία με έναν κύκλο τραγουδιών που μιλούν για τη στιγμή που μένει για πάντα στη μνήμη, για τις μικρές, καθημερινές αγάπες που βρήκαμε ή μας βρήκαν, για τις χαρές της ζωής που εισπράττουμε σαν πόνο και μας στοιχειώνουν. Τους “Δον Κιχώτες” περιβάλλει ένα εύθραυστο τσόφλι. Εάν το αγγίξεις, με την έννοια της όποιας κριτικής προσέγγισης, ραγίζει. Εάν προσπαθήσεις να βουτήξεις βαθιά στο περιεχόμενό του, γίνεται θρύψαλα. Οι μουσικές του Θοδωρή Οικονόμου εμπεριέχουν τη νοσταλγία. Οι στίχοι του Παρασκευά Καρασούλου βάφουν με έντονα χρώματα ανθρώπων τόπους και φευγαλέα όνειρα. Και η Μαρία Δημητριάδη, στην πιο ώριμη και ίσως την καλύτερη στιγμή της, φέρνει κοντά λόγο και νότες, μεταμορφώνει το εσωστρεφές σε κοινό αγαθό και αγγίζει ευαίσθητες χορδές του ακροατή, αφυπνίζοντας συναισθήματα. Με λίγα λόγια, ένα μικρό, κομψό διαμάντι που απευθύνεται σε όσους δεν άγγιξε η ασχήμια της εποχής.
Η ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση (χάρτινο εξώφυλλο με ράχη) συνοδεύεται από ένθετο με τους στίχους και με ακουαρέλες που φιλοτέχνησε ο Ανδρέας Γεωργιάδης.

Ειδήσεις Σήμερα: