Για το φλαμένκο πολύ μελάνι έχει χυθεί. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές της Ανδαλουσίας τον 18ο αιώνα και έκτοτε συνέχισε την πορεία του στις παρυφές των πόλεων, με φορείς τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που διαπιστώνουν ότι έχει κοινά σημεία με το ρεμπέτικο, αλλά και το τανγκό της Αργεντινής και το μπλουζ του Μισισίπι, καθώς κάτω από παρεμφερείς κοινωνικές συνθήκες γεννιούνται παρόμοιες (ως προς τα κοινωνικά τους συμφραζόμενα) μουσικές.
Η Linares ανήκει στη νεότερη γενιά δεξιοτεχνών του είδους, που έδρασαν από τη δεκαετία του ’70. Είχε προηγηθεί η “ηρωική” περίοδος της δισκογραφίας των 78 στροφών, η οποία, με τη σειρά της, διαδέχθηκε τα περίφημα cafe cantante. Στο τραγούδι της μπορεί κανείς να ανιχνεύσει τις καταβολές του φλαμένκο: τους ήχους των Ρομ (που ήταν οι κυριότεροι φορείς της παράδοσης αυτής) και στοιχεία της αραβοανδαλουσιανής μουσικής, η οποία ήταν η συνισταμένη των ήχων της πολυπληθυσμιακής μεσαιωνικής Ισπανίας. Όλα αυτά τα στοιχεία, μαζί με την έντεχνη “πινελιά” της “νεοκλασικής” περιόδου του φλαμένκο, συνιστούν ένα ιδιαίτερα γοητευτικό μείγμα.
Το εν λόγω CD αποτελεί ένα ταξίδι στη δύναμη και τη γοητεία του φλαμένκο, με όχημα τη φωνή της Carmen Linares και μία μόνο κιθάρα, και παράλληλα μια πολύ καλή πρόταση για τους φίλους του φλαμένκο, με ήχους και αισθήσεις που έχουν ζυμωθεί με το χορό και τον έρωτα.

Ειδήσεις Σήμερα: