Μοιάζει σκληρό, κυνικό ενδεχομένως, αλλά ποιος θα φέρει αντίρρηση στο ότι, για όλα τα πράγματα, υπάρχει ένα φυσικό όριο. Ο Leonard Cohen του 2001 είναι ένας άνθρωπος 67 ετών· για τα δεδομένα της σύγχρονης μουσικής θεωρείται ένας γερασμένος άνθρωπος, ένας κουρασμένος ερμηνευτής. Είναι γεγονός ότι το μουσικό στιλ που ανέκαθεν υπηρέτησε τον ευνοεί στην καταληκτική αυτή φάση της καριέρας του: μια φωνή-σκιά του παλιού εαυτού της -κρυμμένη, άλλωστε, μόνιμα πίσω από τη συνοδεία της Sharon Robinson και τον αργόσυρτο κοχλασμό των συνθεσάιζερ- μοιάζει σχεδόν επαρκής για φιλοσοφικά μουρμουρητά περί έρωτα, πόνου και μοναξιάς, ενώ, π.χ., ο Jagger πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συνεχίσει να ροκάρει με αρθριτικά. Η διαπίστωση αυτή, ωστόσο, δεν διευκολύνει στην κατανόηση του ακριβούς λόγου για τον οποίο υπάρχει το «Ten New Songs»: ο Cohen έχει πολλά χρήματα, πολλή δόξα και -αν έχουμε καταλάβει καλά στα τόσα χρόνια που τον ακούμε με προσοχή- πολύ αυτογνωσία. Γιατί άραγε αποφασίζει να προσθέσει ένα περιττό -και, τηρουμένων των αναλογιών, υπονομευτικό για την υστεροφημία του- κεφάλαιο στη δισκογραφία του, τουτέστιν σε μια υπόθεση που έμοιαζε να έχει οριστικά κλείσει με το έξοχο «The Future» του 1992; Δυστυχώς, τα «δέκα νέα τραγούδια» δεν έχουν τις απαντήσεις.

Ειδήσεις Σήμερα: