Pollock Ο Ασυμβίβαστος

Ο Τζάκσον Πόλλoκ, εξπρεσιονιστής ζωγράφος της αφηρημένης τέχνης, κατακτά με τα έργα του την Αμερική, ενώ ζει σαν κολασμένος. Ξεκινώντας από το τίποτα και ενώ μένει το 1941 σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη με τον αδελφό του, αντιμετωπίζει τους εσωτερικούς του δαίμονες με τη ζωγραφική και το ποτό.
Όταν θα συναντήσει τη ζωγράφο Λι Κράσνερ, εκείνη θα θυσιάσει την καριέρα της για
χάρη του και θα του σταθεί ως σύζυγος, ως ερωμένη και ως αρωγός. Ύστερα από ένα εσωτερικό Γολγοθά, προβλήματα αλκοολισμού και συνειδητού αντικομφορμισμού, κατακτά τις γκαλερί της Νέας Υόρκης και αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του 20ού αιώνα, ο ακρογωνιαίος λίθος της μοντέρνας τέχνης. Πεθαίνει σε αυτοκινητικό δυστύχημα το 1956, αν και υπάρχουν υποψίες ότι ήταν αυτοκτονία.

Ο Πόλλοκ του Εντ Χάρις, που τον υποδύεται, αλλά συγχρόνως κάνει και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, είναι ένας ιδιότυπος άνθρωπος, ένας αλαφροΐσκιωτος με βίαια ξεσπάσματα, ένας εύθραυστος επικίνδυνος αλκοολικός. Ακτινοβολεί όμως όπου και αν βρίσκεται με μία σπάνια εσωτερική δύναμη, τη δύναμη του ταλέντου.
Η αντικοινωνική του συμπεριφορά είναι χαρακτηριστική (όπως στη σκηνή που
κατουρά μεθυσμένος σε ένα πάρτι στο τζάκι της ευεργέτιδας του Πέγκι Γκαγκενχάιμ), ενώ η σκηνή της γνωριμίας του με τη μέλλουσα γυναίκα του και προστάτιδά του, Λι Κράσνερ, αποτελεί ένα ξέσπασμα εσωτερικής οργής.

Η χημεία ανάμεσα στον Εντ Χάρις και τη Μάρσια Γκέι Χάρντεν λειτουργεί άψογα σε επίπεδο υποκριτικής δύναμης: η σκηνοθεσία του Χάρις σε όλη την
ταινία, και ιδιαίτερα στις σκηνές όπου ο Πόλλοκ ζωγραφίζει μέσα σε μία αυτοκαταστροφική παραφροσύνη, απογειώνει το θέμα και αποτυπώνει στο φιλμ τις μεγαλειώδεις στιγμές του ήρωά του, με μεγάλη έμπνευση.

Πρόκειται για μία κινηματογραφική «γροθιά» που αφηγείται με σκληρές ποιητικές εικόνες την πορεία του Πόλλοκ προς την τέχνη σαν προϊόν της μεταμόρφωσης των εσωτερικών συγκρούσεων μιας βαθύτατα ταλανιζόμενης ψυχής. Ο τερματισμός αυτού του αγώνα όμως δικαίωσε, με πίνακες ζωγραφικής μεγάλης αξίας και πολιτισμικής πλέον κληρονομιάς, το «δαιμονικό» τρόπο ζωής και θανάτου του δημιουργού τους, όπως και η ταινία -αν μας επιτραπεί καθ΄ υπέρβαση ο όρος- «δικαιώνει» τον παραγωγό, ηθοποιό και σκηνοθέτη Εντ Χάρις και τους συνεργάτες του που επί δέκα χρόνια προετοίμαζαν αυτό το εξαιρετικά άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Μέσα σε αυτό το κινηματογραφικό γίγνεσθαι, η Μάρσια Γκέι Χάρντεν κερδίζει το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της, οΕντ Χάρις ήταν υποψήφιος για Α΄ Ανδρικού Ρόλου, ενώ εξαιρετικοί στους ρόλους τους είναι και οι Βαλ Κίλμερ, Αμι Μάντικαν Τζένιφερ Κόνελι και Μπαντ Κορτ.
Αξίζει να αναφερθεί στα συν της ταινίας το πολύ καλό σενάριο των Σούζαν Εμσγουίλερ και Μπάρμπαρα Τάρνερ για την απλότητα και την ωριμότητα των διαλόγων του.

Παντελής Πασχαλίδης