Πέντε χρόνια μετά το “Δρόμο Με Τα Χάλκινα”, ο Μανώλης Μητσιάς επιστρέφει στη δισκογραφία με δεκαπέντε ανέκδοτες συνθέσεις του Γιώργου Ζαμπέτα, τις οποίες ο εκλιπών λαϊκός τραγουδοποιός τού εμπιστεύθηκε λίγο πριν από το θάνατό του. Έχοντας στα χέρια του υλικό γραμμένο πάνω στη φωνή του, ο Μητσιάς δίνει τον καλύτερό του εαυτό, αποκαλύπτοντας, σε όσους δεν γνώρισαν τη “χρυσή” εποχή του, έναν ερμηνευτή με ποιότητα και ήθος, έναν τραγουδιστή άφθαρτο στο χρόνο, που δεν επαναπαύτηκε στις όποιες δάφνες, μολονότι ήταν από τους ελάχιστους τυχερούς της γενιάς του, οι οποίοι τραγούδησαν σε νεότατη ηλικία και σε πρώτη εκτέλεση Χατζιδάκι και Θεοδωράκη. Εάν το εγχείρημα χωλαίνει κάπου, είναι στο στίχο. Ο Θόδωρος Ποάλας δείχνει εγκλωβισμένος σε συγκεκριμένες στιχουργικές φόρμες και στις καθαρές μελωδίες αντιτάσσει διάφορα κλισέ (“Μόνο μια νύχτα/Να ανάψω σαν κεράκι/Μη μου σκοντάψεις/Στα σκοτάδια της ψυχής” και αλλού “Νύχτα που ξέρεις τα πολλά/Ρίξε ασήμι στα φιλιά/Να πιω αρμύρα απ΄ τον καιρό/Δάκρυ στην άκρη απ΄ το λαιμό”), από εκείνα που συναντάμε κατά εκατοντάδες στο λεγόμενο “σύγχρονο έντεχνο”. Κατά μία άποψη, ο στίχος του κάνει τα τραγούδια πιο οικεία, πιο στα καθ΄ ημάς. Κατ΄ άλλη, βαραίνει αδικαιολόγητα το κλίμα, στερώντας από το σύνολο την ανάσα και τη φρεσκάδα. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Γιώργος Ζαχαρίου, ενώ στο δίσκο συμμετέχουν η Ελένη Βιτάλη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Ειδήσεις Σήμερα: