Η Αδελφότητα των Λύκων

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η «Αδελφότητα των Λύκων» είναι η γαλλική εκδοχή του «Μύθου του Ακέφαλου Καβαλάρη«. Οι ομοιότητες είναι πολλές. Όπως στην ταινία του Τιμ Μπάρτον, έτσι και εδώ μυστηριώδεις όσο και αποτρόπαιοι φόνοι λαμβάνουν χώρα σε μια απομακρυσμένη περιοχή της επικράτειας. Η εποχή είναι περίπου η ίδια -το 1799 για τον «Ακέφαλο Καβαλάρη«, το 1776 για την «Αδελφότητα των Λύκων»-, ενώ και στις δύο ταινίες ανατίθεται σε έναν ερευνητή, ο οποίος ακολουθεί την επιστημονική μέθοδο και απεχθάνεται τις μεταφυσικές εξηγήσεις, να εξιχνιάσει τα εγκλήματα. Οι δύο ταινίες, όμως, διαφοροποιούνται αρκετά όσον αφορά τόσο στη λύση του μυστηρίου όσο και στη συνολική τους κινηματογραφική αξία: «Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη» είναι μια σαφώς πιο σημαντική ταινία.

Έτος 1776 λοιπόν, και οι κάτοικοι του απομονωμένου Ζεβοντάν έχουν κυριευτεί από τον τρόμο, αφού στην περιοχή τους συμβαίνουν αλλεπάλληλοι φόνοι με θύματα κυρίως γυναίκες και παιδιά. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο δολοφόνος είναι λυκάνθρωπος, κάποιοι άλλοι πως πρόκειται για ένα θεόσταλτο τέρας-τιμωρό, ενώ ορισμένοι θέλουν να πιστεύουν πως δεν είναι παρά ένας μεγαλόσωμος λύκος. Η είδηση φτάνει μέχρι τις Βερσαλίες και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ, αποφασίζει να στείλει τον εξερευνητή και επιστήμονα Γκρεγκουάρ ντε Φρονσάκ για να βρει την αλήθεια. Εκείνος φτάνει στο Ζεβοντάν μαζί με τον Ινδιάνο επιστήθιο φίλο του και αμέσως καταλαβαίνει ότι κάποιοι από τους ευγενείς της περιοχής συμπεριφέρονται περίεργα. Παράλληλα, ερωτεύεται την κόρη ενός από τους αριστοκράτες, αλλά αποκτά και μια κάπως πιο σαρκική σχέση με μια μυστηριώδη εταίρα.

Η «Αδελφότητα των Λύκων», όσον αφορά στη συνολική οπτική προσέγγιση, είναι ένα αριστούργημα. Η φωτογραφία, τα κοστούμια, τα σκηνικά και η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι όλα πολύ υψηλού επιπέδου. Τα ομιχλώδη χειμερινά τοπία κινηματογραφήθηκαν έτσι, ώστε να προσδίδουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για μια μεταφυσική ιστορία, ενώ έπειτα από τη λήψη τα χρώματα πέρασαν από ψηφιακή επεξεργασία, ώστε να αποκτήσουν τη σχεδόν εξωπραγματική χροιά τους.

Δυστυχώς όμως, τα υπόλοιπα στοιχεία της ταινίας δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. Ενώ η ιστορία αρχίζει πολύ καλά, δεν κλιμακώνεται το ίδιο επιτυχημένα και σύντομα ο θεατής προσπαθεί να μαντέψει τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το τέρας, χάνοντας όποια άλλη απόλαυση θα μπορούσε να κερδίσει από την ταινία. Και τα 140 λεπτά της διάρκειας κάνουν, στα σίγουρα, περισσότερο αισθητή αυτήν τη «μονολιθικότητα». Παράλληλα, δεν λείπουν κάποιες ευκολίες που αποσκοπούν στην εμπορικότητα της ταινίας, αλλά πλήττουν βαριά τη σοβαρότητά της. Βλέπουμε, για παράδειγμα, αρκετά συχνά τον Ινδιάνο αδελφοποιτό του ήρωα να παλεύει με στιλ που θυμίζει κάτι μεταξύ κουνγκ φου και κικ μπόξινγκ, ενάντια σε κάποιους Tσιγγάνους κυνηγούς της γαλλικής υπαίθρου. Το θέαμα είναι επιεικώς γελοίο. (Επειδή δηλαδή οι πολεμικές τέχνες της Ανατολής είναι στη μόδα, πρέπει να γίνουν όπως ο μαϊντανός που πάει παντού;)
Ένα άλλο σημείο που πρέπει να συζητηθεί είναι ο ρόλος της Μόνικα Μπελούτσι. Πραγματικά πρέπει κανείς να είναι υπερβολικά καλοπροαίρετος, για να μην αντιληφθεί ότι εξυπηρετεί αποκλειστικά το «οφθαλμόλουτρο». Βραβείο κακογουστιάς δίνεται στη διπλοτυπία που προσομοιάζει το γυμνό κορμί της Μπελούτσι με τους χιονισμένους λόφους της γαλλικής υπαίθρου. Η ιδέα θυμίζει τη γνωστή καρτ ποστάλ με τη Σαντορίνη και τη γυμνόστηθη τουρίστρια.

Ακόμη και έτσι όμως, σε σχέση με τις περισσότερες από τις υπερατλαντικές υπερπαραγωγές εποχής, η «Αδελφότητα των Λύκων» επιδεικνύει μια ανωτερότητα σε όλους σχεδόν τους τομείς και μπορεί να προσφέρει επαρκή ψυχαγωγία που στο σύνολό της δεν προσβάλλει το θεατή. Ο Σαμουέλ λε Μπιαν υποδύεται τον πεισματάρη ερευνητή, ο μετρ των πολεμικών τεχνών Μαρκ Ντεκάσκος τον Ινδιάνο φίλο του και ο Ζερεμί Ρενιέρ («Ο Πορνογράφος«) το βοηθό τους. Στο ρόλο ενός μονόχειρα και ολίγον βιτσιόζου ευγενή βρίσκουμε τον Βενσάν Κασέλ, ενώ η Εμιλί Ντεκέν («Ροζέτα«) υποδύεται την αδελφή του και αγαπημένη του ερευνητή. Για τη Μόνικα Μπελούτσι τα είπαμε παραπάνω…

Γιώργος Παναγιωτάκης