“Δεκατέσσερα στρατιωτάκια κινούν εθελοντές να πολεμήσουν. Να υπερασπιστούν. Όχι τον πλούτο… Μα γη και γλώσσα. Το λαϊκό τραγούδι”. Οι φράσεις αυτές, που κλείνουν το εισαγωγικό σημείωμα στο ένθετο της έκδοσης, ορίζουν με θαυμαστή ακρίβεια και το πλαίσιο στο οποίο κινείται το εν λόγω άλμπουμ, μια δουλειά που φέρνει και πάλι κοντά τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Δημήτρη Παπαδημητρίου σε τραγούδια όχι λαϊκά, αλλά λαϊκής αισθητικής. Τον όρο “γη” υπηρετούν τόσο η προσέγγιση του συνθέτη στο είδος όσο και η ενορχήστρωση. Έχοντας πλήρως αφομοιωμένα τα αυθεντικά στοιχεία, ένας διανοούμενος επαναπροσδιορίζει τον όρο “λαϊκό” και τοποθετεί σε μια σύγχρονη πραγματικότητα τραγούδια λιτά, “ανθρωποκεντρικά”, ντυμένα με οικείες φόρμες και με επεξεργασμένη ενορχήστρωση. Τη γλώσσα καλούνται να υπερασπιστούν έξι στον αριθμό στιχουργοί: Κώστας Φασουλάς, Οδυσσέας Ιωάννου, Γιάννης Γιαβάρας, Πέγκυ Στεφανίδου, Γιώργος Κορδέλας, Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Μολονότι δεν καινοτομούν ως προς τα θέματα και την επιλογή των λέξεων, ο λόγος τους απέχει από το να είναι πεποιημένος και δένει με τις νότες, όντας αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής μουσικής πρότασης (επιτρέψτε μου να ξεχωρίσω τα “Αλλάζω πρόσωπα” και “Αγάπη γυαλί”). Τέλος, έχοντας πειστεί για το ξεχωριστό του όλου εγχειρήματος, ο Δ.Μητροπάνος δίνει τον καλύτερό του εαυτό, σφραγίζοντας με τη φωνή και την προσωπικότητά του καθεμία από τις συνθέσεις. Ωστόσο, αυτό δεν τον απαλλάσσει από το γεγονός ότι η συχνή του δισκογραφική παρουσία (κάθε χρόνο και δίσκος) στερεί από τους θαυμαστές του την ανάγκη να τον επιθυμήσουν.

Ειδήσεις Σήμερα: