Σε ένα πρόσφατο προσκύνημα σε μοναστήρι κατάφερα επιτέλους μετά από πολλά χρόνια να καταλάβω πως σκέπτονται οι θρησκόληπτοι άνθρωποι. Βλέπουν τον Θεό όπως κάνουν και για ένα αφεντικό και συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

1. Ο ρουφιάνος του αφεντικού τον γλύφει συνέχεια και είναι το ίδιο δουλοπρεπείς σε όλους όσους έχουν την εύνοιά του. Ο ρουφιάνος του Θεού κάνει επανειλημμένους τεμενάδες μπροστά στο Θεό (εκκλησία, εικόνες κ.λπ.), ενώ φοβάται και προσκυνάει συνεχώς και αδιαλείπτως τους εκπροσώπους του.

2. Ο ρουφιάνος του αφεντικού κατηγορεί συνεχώς τους γύρω του για (φανταστικές, ασήμαντες, ή πραγματικές) παρεκκλίσεις και ανυπακοή στις εντολές του αρχηγού. Ο ρουφιάνος του Θεού κατηγορεί συνεχώς τους γύρω του για αμαρτίες και παρακοή στο λόγο του Κυρίου (όπως τουλάχιστον τον ερμηνεύει εκείνος).

3. Ο ρουφιάνος του αφεντικού νομίζει πως επειδή οι μαρτυρίες του τον καθιστούν χρήσιμο στον αρχηγό του έχει το δικαίωμα να παραβιάζει ο ίδιος τους κανόνες γιατί χάρη στις υπηρεσίες του έχει κερδίσει την ατιμωρησία. Ο ρουφιάνος του Θεού θα φάει την καρέκλα ή τη θέση του άλλου στην ουρά για το προσκύνημα, θα κλέψει πράγματα που προορίζονται για τους άλλους και γενικά θα συμπεριφερθεί με τέτοιο τρόπο στους άλλους που γίνεται φανερό πως τον κύριο κανόνα της εκκλησίας μας (αγαπάτε αλλήλους) το έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια.

Έχει ο Θεός ανάγκη από ρουφιάνους; Φυσικά και όχι. Το μικρό τους το μυαλό όμως δεν μπορεί να το καταλάβει. Γι’ αυτούς ο Θεός είναι απλώς το μεγαλύτερο αφεντικό του κόσμου οπότε χρειάζεται να του προσφέρουν το μεγαλύτερο γλείψιμο και την πιο αδίστακτη ρουφιανιά για να αποκτήσουν την εύνοιά του.

Όταν τελικά στην άλλη ζωή τον συναντήσουν στ’ αλήθεια είμαι βέβαιος πως θα πάθουν πολύ μεγάλο σοκ.

Ειδήσεις Σήμερα: