Amnesiac – Κριτική

Το υλικό του «Amnesiac», πέμπτου άλμπουμ των Βρετανών Radiohead, ηχογραφήθηκε παράλληλα με αυτό του «Kid A» (2000). Οι τότε φήμες ήθελαν αυτήν τη δίδυμη κυκλοφορία να είναι πιο προσβάσιμη σε σχέση με τις επαναστατικές ιδέες και πρακτικές του «Kid A», αλλά κάτι τέτοιο τελικά δεν συμβαίνει.
Πολύ πιο πιθανό είναι ότι ο Thom Yorke και η παρέα του σκέφτηκαν πως θα ζητούσαν υπερβολικά πολλά από το κοινό, εάν εμφάνιζαν στην αγορά το εν λόγω υλικό στο σύνολό του, και προτίμησαν να το κυκλοφορήσουν σε δύο δόσεις, εξασφαλίζοντας έτσι το αναγκαίο χρονικό μεσοδιάστημα για προσαρμογή των ακροατών στα νέα δεδομένα.
Με βάρος στον ηλεκτρονικό θόρυβο, τα παραμορφωμένα φωνητικά, τα παλλόμενα συνθεσάιζερ, τους ατονικούς ήχους, τα techno ξεσπάσματα, τις blues και jazz νύξεις και με περιορισμένη παρουσία της ηλεκτρικής κιθάρας (η οποία, σημειωτέον, από το «Kid A» απουσίαζε σχεδόν ολοκληρωτικά) το «Amnesiac» είναι ένα πειραματικό άλμπουμ που αναζητεί κατεύθυνση -και συνείδηση- στο θολό μετά-την-brit-pop τοπίο της σύγχρονης βρετανικής μουσικής.
Το πιθανότερο είναι ότι το πλατύ κοινό, εκείνο που αγόρασε το «Kid A» από περιέργεια και από υπερβολική προσδοκία, θα του γυρίσει περιφρονητικά την πλάτη. Σε περίπτωση όμως που κάτι τέτοιο δεν συμβεί, συντρέχουν οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για την άνθηση ενός νέου μουσικού ρεύματος που θα είναι το πιο ριζοσπαστικό από την εποχή του punk.