Μια τριετία μετά το «Black Dissimulation» (1998), επιστρέφει στο επίγειο καθαρτήριο ο Will Oldham, ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από αγέλαστα πρότζεκτ, των οποίων το πρώτο συνθετικό του τίτλου τους αποτελεί συνήθως η λέξη palace (Palace, Palace Brothers, Palace Songs).
Η αλήθεια είναι ότι το «Ease Down The Road» ισορροπεί περίφημα ανάμεσα στη μεταλλαγμένη pop του «Joya» (1997) και στο σχεδόν απόλυτο σκότος που εξέπεμπε το «I See A Darkness» (1999). «Μεταμορφωμένος» ο δημιουργός του, αφήνει την -ιδεατή;- πριγκίπισσα να τον οδηγήσει σε μονοπάτια που το indie rock βαδίζει στο πλάι της εναλλακτικής country-rock, υπό τους ήχους ανθρώπων όπως οι Smog και οι Lambchop. Μονάχα που, αυτή τη φορά, το φάντασμα ενός στραπατσαρισμένου Neil Young είναι πιο ορατό από ποτέ. Παλεύει δε να απαλλαγεί από την αθυμία που από γεννησιμιού το προίκισε η φύση, επιχειρώντας να δει στα μάτια «εκείνης» τα θραύσματα της δικής του μελαγχολίας…
Το lo-fi σπαράζει ξανά στο «Ease Down The Road». Αν και είναι από τις ελάχιστες φορές που o Bonnie ΄Prince΄ Billy δεν τρίβει τα θαμπωμένα από το φως του ήλιου μάτια της περσόνας του…

Ειδήσεις Σήμερα: