Ερωτηματικά πλανώνται πάνω από το Κολουμπάιν, δύο χρόνια μετά τη σχολική τραγωδία

29

Ο ήχος από τις σφαίρες του Έρικ Χάρις και του Ντίλαν Κλέμπολντ θα «ακουστεί» ξανά στα αυτιά των μελών των οικογενειών των θυμάτων της σχολικής τραγωδίας στο γυμνάσιο Κολουμπάιν, στο Λίτλετον του Κολοράντο, σήμερα, ακριβώς δύο χρόνια μετά τη σφαγή 14 μαθητών (ανάμεσά τους οι δράστες) και ενός καθηγητή.

«Ο γιος μου είναι νεκρός. Δεν με ενδιαφέρει εάν χρειαστούν 20 χρόνια ώσπου να πάρω απαντήσεις, δεν θα πάω πουθενά» δηλώνει ο Μπράιαν Ρόρμποχ· ο γιος του έπεσε νεκρός από το χέρι των δύο απερίσκεπτων εφήβων εκείνο το φριχτό πρωινό της 20ής Απριλίου 1999, όταν εισέβαλαν πάνοπλοι στο σχολείο, πυροβολώντας αδιακρίτως -κατόπιν, έστρεψαν τα όπλα προς το μέρος τους και αυτοκτόνησαν.

Ο Ρόρμποχ δεν συμπεριλαμβάνεται στις 36 οικογένειες που συμπτωματικά μόλις χθες, Πέμπτη, συμβιβάστηκαν με τους γονείς των δραστών και τα πρόσωπα που τους προμήθευσαν τα όπλα. Η συμφωνία αποζημίωσης ήταν ύψους 2,5 εκατ. δολαρίων (947 εκατ. δρχ.) και προέκυψε ως αποτέλεσμα σκληρών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Γίνεται φανερό ότι η διαδικασία προχωρεί σε ρυθμούς χελώνας· μία ακόμη διαπραγμάτευση (με τον Ρόμπιν Αντερσον, το πρόσωπο που είχε αγοράσει τα όπλα των Χάρις και Κλέμπολντ) βρίσκεται σε εξέλιξη -και έπειτα παίρνουν σειρά οι δικαστικές διαμάχες των οικογενειών με το τοπικό γραφείο του Σερίφη, το σχολείο, το κατάστημα που «εξόπλισε» τον Αντερσον.

Στοιχεία που ήλθαν μόλις πρόσφατα στο φως ενισχύουν τις θέσεις των κατηγόρων για εγκληματικές αμέλειες των Αρχών στο έργο της πρόληψης της δράσης των δύο δολοφόνων, και το σήριαλ που θα ακολουθήσει στις αίθουσες των δικαστηρίων -όποτε οι υποθέσεις φτάσουν εκεί- προμηνύεται δραματικό.

Ίσως τότε πάρει την απάντηση που ζητά ο Ρόρμποχ· σήμερα, όμως, δεν μπορεί να κάνει τίποτε περισσότερο από το να σιωπήσει κι αυτός για ένα λεπτό, καθώς θα στέκεται στο πάρκο δίπλα στο σχολείο για τη δέηση στη μνήμη των θυμάτων. Στο φόντο θα βρίσκονται οι 15 σταυροί που έχουν ανεγερθεί στο λόφο της πόλης, εις μνήμην των νεκρών -ακόμη και αυτών που είχαν σκορπίσει νωρίτερα το θάνατο.

Αλλά η σιωπή εμπρός στο αυτονόητο ερώτημα «ποιος όπλισε ακούσια τους δύο 15χρονους ρατσιστές δολοφόνους;» προφανώς πονά ολόκληρη την Αμερική, που βλέπει περίστροφα, πυροβόλα και εκρηκτικά να φτάνουν ανεμπόδιστα σε εφηβικά χέρια. Και μόνο τώρα, δύο χρόνια μετά, να έρχεται για συζήτηση στην τοπική Βουλή ένας νόμος που θα αυξήσει το όριο ηλικίας για οπλοκατοχή από τα 18 στα 21 χρόνια…

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,Associated Press