Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (Μικρές Ιστορίες) – Κριτική

Ζωντανή ηχογράφηση από τη συναυλία που έδωσαν οι δύο καλλιτέχνες στο Ηρώδειο τον Αύγουστο 2000 και ένας δίσκος στη λογική του αστικού μικρομεσαίου κοινού, αυτού δηλαδή που βαυκαλίζεται ότι έρχεται σε επαφή με την τέχνη, αλλά στην πραγματικότητα καταναλώνει με την ίδια ευκολία άριες, μπαλάντες, καντσονέτες και εμπορικά τραγουδάκια των καλλιτεχνών της πίστας. Το πρόγραμμα περιέχει medley από το «West Side Story» και από το «Φάντασμα της Όπερας», δημοφιλή ναπολιτάνικα τραγούδια, Μπρελ, Πιάφ, Τζον Λένον και άλλες γνωστές συνθέσεις. Οι ερμηνείες «φωναχτές», χωρίς ίχνος εσωτερικότητας, οι ενορχηστρώσεις ακολουθούν την οδό των φεστιβάλ, ενώ στην πλειονότητά τους τα κομμάτια είναι «κατεβασμένα» με τη φωνή του Μάριου Φραγκούλη να κινείται κυρίως στην περιοχή του βαρύτονου, ανεβαίνοντας ελάχιστες φορές στις νότες του τενόρου. Χειρότερη στιγμή του δίσκου η άρια «O mio bambino caro», από την όπερα «Gianni Schicchi» του Πουτσίνι, την οποία η Deborah Myers ερμηνεύει χωρίς το παραμικρό συναίσθημα, στριγκλίζοντας απλώς το λιμπρέτο. Κατά τα άλλα, το χειροκρότημα πέφτει βροχή και όλοι είναι ευχαριστημένοι… Το CD κυκλοφόρησε πριν από τα Χριστούγεννα του 2000 ως «Μικρές Ιστορίες» και αργότερα μετονομάστηκε, όταν κάποιοι συνειδητοποίησαν ότι τον ίδιο ακριβώς τίτλο έφερε και ο δίσκος της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, που είχε προηγηθεί της εν λόγω έκδοσης.