L΄ Enfance Du Christ – Κριτική

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Berlioz συνέθεσε το ορατόριο ‘Η Παιδική Ηλικία του Χριστού’ τυχαία. Η καριέρα του γάλλου συνθέτη, που είχε ξεκινήσει το 1830 εντυπωσιακά με την ‘Φανταστική Συμφωνία’, πήγαινε την δεκαετία που ακολούθησε όλο και καλύτερα με αποκορύφωμα το έργο ‘La Damnation de Faust’. Όμως, η χλιαρή υποδοχή που επεφύλαξε το παρισινό κοινό στο έργο αυτό προκάλεσε τέτοια απογοήτευση στον συνθέτη ώστε να εγκαταλείψει την σύνθεση, και ειδικά μεγάλων και επιβλητικών έργων που τόσο του άρεσαν. Στα χρόνια που ακολούθησαν αναγκάστηκε να συμπεριλάβει ένα χορωδιακό από ένα πρόχειρο και ημιτελές έργο του προκειμένου να συμπληρώσει κάποιο πρόγραμμα. Η ανέλπιστη επιτυχία που είχε και μια διαδοχική σειρά συμπτώσεων οδήγησαν στην ολοκλήρωση του ορατόριου το 1854, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία.

Η Παιδική Ηλικία του Χριστού δεν είναι ένα συμβατικό ορατόριο ούτε τόσο μια προσφορά πίστης. Παρόλα αυτά ο μοναδικός τρόπος κατά τον οποίο αναπαριστώνται οι βασικοί χαρακτήρες (Ηρώδης, Παναγία και Ιησούς) είναι τόσο ουσιαστικός και συγκινητικός που το ορατόριο επιλέχθηκε για προσευχή από πολλούς σπουδαίους άντρες της εποχής όπως ο Brahms ή ο Nietzsche.

Η κυκλοφορία αυτή της Decca έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας καλής και προσεγμένης παραγωγής.
Μια εξαίρετη ορχήστρα, υπό την καθοδήγηση ενός ικανότατου μαέστρου γνώστη της γαλλικής μουσικής της περιόδου αυτής, με πλούσιο, μαλακό ήχο που δημιουργεί κλίμα ηρεμίας και κατάνυξης, δίνοντας το τέλειο υπόβαθρο στους σολίστ να ερμηνεύσουν με μοναδικό τρόπο το ορατόριο αυτό του Berlioz. Μία εκτέλεση που από την πρώτη στιγμή καθηλώνει τον ακροατή.