Lightbulb Sun – Κριτική

Το πάλαι ποτέ μέλος των No Man, Steven Wilson, ναυπήγησε το σκάφος Porcupine Tree καταμεσής των πειραματικών υδάτων του progressive rock, στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Έκτοτε μεσολάβησαν επτά άλμπουμ και πλήθος διαγαλαξιακών πτήσεων, που προσέδωσαν στο εγχείρημα την αίγλη μιας διαδρομής ιδιαίτερης, ποτισμένης με τους χρωματιστούς χυμούς πρωτοπόρων εξερευνητών…
Αυτό το όγδοο άλμπουμ τους στάζει μαρμελάδα φράουλα και καυτή πίσσα συγχρόνως, καθώς το ρεπερτόριο, εν είδει πληρέστατου ταξιδιωτικού οδηγού για προχωρημένους, περιέχει από ενδοσκοπικές μπαλάντες και πεντάμορφα τραγούδια, μέχρι ψυχεδελικούς τυφώνες κατευθείαν από τη δεκαετία του ’60. Τα πλήκτρα του Richard Barbieri (πρώην μέλος των Japan) κρατούν περίοπτη θέση στην καταγραφή των εντυπώσεων. Κατά περίσταση δε, βοηθούν φαντάσματα τύπου Pink Floyd ή και Genesis ακόμα, ενώ, ενίοτε, απρόσκλητος εμφανίζεται ένας διαβολάκος ονόματι Syd Barrett για να τραβήξει την κατάσταση στα άκρα και με άνεση πια να πέσει η ματιά μας πίσω από τους θάμνους, όπου χρόνια τώρα παραμονεύει ο Merrell Fankhauser…
Έχω την αίσθηση ότι σε αυτό το σημείο πλησιάζουν, περισσότερο από ποτέ, τους άσχημους εφιάλτες που κρύφτηκαν πίσω από τη λαμπερή φορεσιά του art rock. Γι’ αυτό δεν λένε ευθύς εξ αρχής ότι το φως που σε λούζει κατά τη διάρκεια του «Lightbulb Sun» είναι οι λάμψεις των μανιταριών που τραγουδάνε ακόμα…