Music – Κριτική

Το να μπορείς να κάνεις μουσική για τον καθένα, όπως η Madonna, είναι από τα πιο σπάνια και ταυτοχρόνως πιο ουσιαστικά πράγματα για τη μουσική του 2000. Το «Music» έχει κάτι (όχι απαραίτητα το ίδιο) για όλους: γυναίκες, άνδρες ή παιδιά, ηδονιστές ή διανοούμενους, φανατικούς μουσικόφιλους ή απλώς περαστικούς, ενώ θα τα καταφέρει το ίδιο καλά σε χορευτικές πίστες, σαλόνια ή μαθητικά δωμάτια. Δεν αποτελεί πολιτιστική παρέμβαση, και μάλιστα δραστική, το να διαμορφώνεις έναν τέτοιο κοινό παρονομαστή του συλλογικού γούστου;
Πάνε χρόνια πολλά όμως που αποενοχοποιήθηκε πλήρως η Madonna για την προκατασκευασμένη και καταναλωτικά προσανατολισμένη πρώτη φάση της καριέρας της. Απέδειξε ότι η επιτυχία της δεν είναι από εκείνες με ημερομηνία λήξης και ότι έχει την ισχύ να επανεφευρίσκει κατά βούληση την καλλιτεχνική φυσιογνωμία της και να ελέγχει πλήρως τόσο την εικόνα όσο και το υλικό της.
Κάπως έτσι, έφτασε στο «Music», το 13ο άλμπουμ της σε 18 χρόνια καριέρας. Χωρίς να διατηρεί κανένα από τα στοιχεία της ντίβας, που πρόβαλε στο σάουντρακ του Evita (1996), και χωρίς να δεσμεύεται από το εξερευνητικό πνεύμα του Ray Of Light (1998), επιστρέφει στη νυχτερινή επικράτεια των κλαμπ με συγκυβερνήτες τον Γάλλο πειραματιστή της electronica Mirwais (συνυπογράφει τη σύνθεση και την παραγωγή έξι τραγουδιών) και τον για χρόνια σταθερό συνεργάτη της William Orbit.
Φουτουριστικά συνθεσάιζερ, hip-hop ρυθμοί, ακουστικές κιθάρες αλλά και μελαγχολικές μπαλάντες («Gone», «I Deserve It»), καθώς και η ήδη προβεβλημένη διασκευή στο «American Pie», από το σάουντρακ του The Next Best Thing, συμπληρώνουν το παζλ ενός άλμπουμ που τοποθετεί ξανά τη Madonna στην πρώτη γραμμή της μουσικής επικαιρότητας.