Αν και λευκός, ο Eminem κατόρθωσε να ξαφνιάσει για τα καλά τη rap κοινότητα με το παρθενικό άλμπουμ του «Infinite» (1996), να ενθουσιάσει -εξασφαλίζοντας συμβόλαιο στην Aftermath- τον γκουρού του χώρου Dr. Dre με τα 12άιντσα «Just Don’t Give a Fuck», «Slim Shady EP» και εντέλει να εκτοξεύσει, μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες, το «Slim Shady LP» στο νούμερο 2 των τσαρτ του Billboard. Διόλου άσχημα, δηλαδή…
Στο «The Marshall Mathers LP» υπερασπίζεται τα κεκτημένα. Επιτίθεται και σε αυτήν ακόμα την όποια καθαρότητα μπορεί να διαθέτει το rap. Με γρήγορες και αποτελεσματικές κινήσεις αλλοιώνει τον «πολεμικό» χαρακτήρα του είδους προς χάριν ενός προφίλ περισσότερο μελωδικού. Το υποσκάπτει εκ των έσω, προκειμένου να κατορθώσει να του προσδώσει περισσότερο φως. Θέλοντας και μη, το βάζει να φλερτάρει με το hip-hop, το πετάει λαθρεπιβάτη στο πλοίο που κυβερνούν η ευθυμία και το trip-hop…
Δεν είναι δα και λίγο πράγμα να καταφέρνεις να απαλύνεις κάποιες από τις άσχημες ρυτίδες του rap.