Rosa Das Rosas – Κριτική

Από τα τέλη της δεκαετίας του ΄80 έως το 1994, η ραδιοφωνική εκπομπή του Γ΄ προγράμματος της ΕΡΑ «Μουσικό Εργαστήρι του Τρίτου», σε παραγωγή Μιχάλη Γρηγορίου, (προ)καλούσε συνθέτες και μουσικούς να πειραματιστούν παρουσία κοινού ή σε στούντιο, συνθέτοντας κομμάτια μέσα σε δύο μόνο ημέρες. Ανάμεσα στο 1989-1990, στα πλαίσια εκείνης της εκπομπής, η Σαββίνα Γιαννάτου μελοποίησε στίχους και κείμενα της αδελφής της Σοφίας. Αυτές οι συνθέσεις, μαζί με κάποιες νεότερες, καθώς και με μία αναγεννησιακή και μία μεσαιωνική μελωδία, αποτελούν σήμερα το περιεχόμενο του δίσκου «Rosa Das Rosas», από τους πλέον ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες που κυκλοφόρησαν την τελευταία πενταετία από Έλληνα καλλιτέχνη. Αρκετά κομμάτια, που έως ένα βαθμό δίνουν και το στίγμα του άλμπουμ («Τα Θαύματα», «Διπρόσωπη Σελήνη»), παραπέμπουν ευθέως στη Λένα Πλάτωνος, ιδιαίτερα στη δουλειά που είχε κάνει πάνω στα παραμύθια του Ροντάρι. Ωστόσο, θα ήταν άδικο να γίνονται συγκρίσεις ή παραπομπές. Με όχημα την άψογα δουλεμένη φωνή της, την οποία χρησιμοποιεί και ως μουσικό όργανο ανάμεσα σε κρουστά, πνευστά, tapes και συνθετητές, η Γιαννάτου φτιάχνει κάτι εντελώς προσωπικό. Ένα σύνολο έξω από συμβάσεις, με μια απόκοσμη ομορφιά και με τραγούδια που συνοδεύονται από πρόζα, ψίθυρους, λαρυγγισμούς και φωνητικούς ακροβατισμούς απίστευτης ακρίβειας. Σίγουρα ο δίσκος δεν θα γίνει αποδεκτός από όλους. Όταν, όμως, έχουμε να κάνουμε με αληθινούς καλλιτέχνες που πορεύονται ή ρίχνονται στη φωτιά, αυτό το «όλους» είναι το τελευταίο που πρέπει να λαμβάνει κανείς υπόψη…