Τρίτο άλμπουμ του σχήματος, το «Μελόντικα» αποτίνει φόρο τιμής στον κολεγιακό κιθαριστικό ήχο. Πλημμυρίζει από έναν ξέγνοιαστο, ιδιοσυγκρασιακό ηλεκτρισμό, στο πλαίσιο του οποίου λέξεις και έννοιες όπως «flower-power», «ελαστική φόρμα», «μελωδία», «αισθαντισμός», αποδεικνύονται ιδιαίτερα οικείες για τους ίδιους πρωτίστως. Συνδυάζονται δε με μία αρκούντως μετρημένη νοσταλγία που προβλέπει από εγχώριες νεοκυματικές αναφορές, μέχρι ανοιχτές νύξεις περί κοριτσίστικων συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’60, -η τραγουδίστρια φροντίζει με τον καλύτερο τρόπο γι’ αυτό. Εν κατακλείδι, πρόκειται ίσως για τον μοναδικό φετινό ελληνόφωνο δίσκο που καταφέρνει να κλείσει μέσα του τόσα χρώματα. Χρώματα από μια καθ’ όλα λουλουδάτη pop. Απλώς πιέστε το play και μυρίστε…