Πανέμορφος τίτλος για έναν όμορφο δίσκο από εκείνους που σε γενικές γραμμές ακούγονται ευχάριστα -από κάποιο κομμάτι μπορεί να πιαστείς, κάποιο ρεφρέν να βρεις ενδιαφέρον-, αλλά στην ουσία, πέρα από ένα άρωμα καλού τραγουδιού, δεν προτείνουν τίποτα. Το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της καλλιτέχνιδας από τη Λεμεσό της Κύπρου περιέχει δεκατρία τραγούδια, όλα σε στίχους Ηλία Κατσούλη, τα οποία υπογράφουν συνθέτες, τραγουδοποιοί και ερμηνευτές, συνολικά έξι στον αριθμό: Παντελής Θαλασσινός, Γιώργος Αρσενίδης, Σπύρος Ιωαννίδης, Μανώλης Λιδάκης, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Τάσος Γκρους. Το σύνολο έχει ομοιογένεια, αισθητική, κρύβει πίσω από τις μουσικές και τους στίχους τις καλύτερες προθέσεις, ενώ η καλοδουλεμένη φωνή της Ολυμπίου επικεντρώνει στο εκάστοτε τραγούδι, αποφεύγοντας τους ακροβατισμούς. Οι ενστάσεις αφορούν στην υπερβολική «νοικοκυροσύνη». Όλα είναι αναμενόμενα. Καμία ενορχηστρωτική ιδέα, καμία «τσαχπινιά», καμία μουσική, ερμηνευτική ή στιχουργική έκπληξη. Από μία άποψη κανείς δεν ρισκάρει την πρώτη δουλειά ενός καλλιτέχνη. Φοβάμαι, όμως, ότι αυτή η «εκ του ασφαλούς» προσέγγιση έχει γίνει καθεστώς και πλέον ελάχιστα ωφελεί αυτό που αποκαλούμε «καλό τραγούδι». Τα κομμάτια που θα ακουστούν και θα αγαπηθούν περισσότερο είναι αναμφίβολα οι «Τέσσερις Ευχές» και «Το σ’ Αγαπώ που Βρήκαμε». Ωστόσο, οι πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του δίσκου κρύβονται σε τέσσερα άλλα τραγούδια: «Θέλω» και «Οι Έρημες Ακρογιαλιές» του Μ.Λιδάκη, καθώς και στα πανέμορφα λαϊκά «Θα σε Θυμάμαι Ακόμα» του Γ.Ανδρεάτου και «Στην Υγειά της Μνήμης» του Θαλασσινού.

Ειδήσεις Σήμερα: