Ψίθυροι – Κριτική

Ύστερα από περιπλάνηση πολλών χρόνων στα «τραγούδια του κόσμου», το στίχο και τη σύνθεση, η Χάρις Αλεξίου επιστρέφει στο φυσικό της χώρο, αυτόν της ερμηνείας, και με συνοδεία τριών οργάνων -πιάνο, κιθάρα και ένα διακριτικό ακορντεόν σε ένα μόνο τραγούδι- ηχογραφεί δώδεκα γνωστά κομμάτια τα οποία, αν μη τι άλλο, αξίζει να απαριθμήσουμε: «Αγαπάω και Αδιαφορώ» (Ν.Ασιμος), «Μικρή Πατρίδα» (Ανδρέου-Καρασούλος), «Μη τον Ρωτάς τον Ουρανό» (Χατζιδάκις-Ιωαννίδης), «Πάρε Με» (Β.Παπακωνσταντίνου-Α.Μάνου), «Ένα Αστέρι Πέφτει Πέφτει» (Απ.Καλδάρας), «Πάτωμα» (Κραουνάκης-Νικολακοπούλου), «Η Πιο Μεγάλη Ώρα» (Α.Πάνου), «Λίγα Ψίχουλα Αγάπης σου Γυρεύω» (Τζουανάκος-Βίρβος), «Το Αγριολούλουδο» (Νικολόπουλος-Πυθαγόρας), «Πάρε τα Χνάρια μου» (Δερβενιώτης-Βίρβος), «Μην Κουραστείς να μ’ Αγαπάς» (Σπ.Παππάς-Γ.Αργύρης), «Ζητάτε να σας πω» (Αττίκ). Θα ήταν άδικο να συγκρίνουμε τις τωρινές με τις πρώτες εκτελέσεις. Τραγουδίστρια του ενστίκτου πάνω από όλα και από μια γενιά που έβγαλε κορυφαίους ερμηνευτές (Γαλάνη, Πάριος, Νταλάρας), η Αλεξίου παίρνει λόγια και νότες, τα περνά μέσα από το προσωπικό της φίλτρο και τα εκτοξεύει, κυριαρχώντας απόλυτα στο λυγμό ή τις τσαλκάντζες, στέλνοντας τα βέλη απευθείας στα συναισθήματα του ακροατή και καταθέτοντας ένα δίσκο χαμηλών τόνων, αυστηρά για μοναχική ακρόαση, και με κορυφαίες στιγμές το «Πάτωμα» του Κραουνάκη και τη «Μικρή Πατρίδα» του Ανδρέου. Σίγουρα κάποια τραγούδια είναι πιο «ψιθυριστά» από όσο πρέπει (όπως το «Ένα Αστέρι Πέφτει Πέφτει»), σίγουρα το «Αγριολούλουδο» έχει συνδεθεί με τον Καζαντζίδη. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι «Ψίθυροι» είναι μια όαση στο προσφάτως άνυδρο τοπίο του ελληνικού τραγουδιού, ένα μικρό κομψοτέχνημα φτιαγμένο από ανάσα και ψυχή. Στο πιάνο ο Χάρης Ανδρεάδης, στην κιθάρα ο Χρήστος Περτσινίδης και στο ακορντεόν η Ζωή Τηγανούρια.