Μελαγχολική αλλά και δυναμική ταυτόχρονα, μελωδική και νοσταλγική, η μουσική αυτού του νορβηγικού κουαρτέτου με το ισπανικό όνομα (σημαίνει λυκαυγές) ακούγεται ευχάριστα· συχνά, ιδιαίτερα ευχάριστα. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη παγίδα που κρύβει το «Industrial Silence», το ντεμπούτο άλμπουμ τους, που γνώρισε ανέλπιστη επιτυχία στην πατρίδα τους και πλέον επιχειρεί διεθνή καριέρα. Διότι η μουσική των ίδιων των Madrugada δεν θα μπορούσε, ασφαλώς, να ακούγεται πιο ευχάριστα από τους δίσκους, τα τραγούδια και τις ερμηνείες που κατά κόρον κοπιάρει. Κάθε τόσο μια οικεία, ιστορική για το rock φιγούρα διαγράφεται στη σκιά των ήχων της: Nick Cave (Salt), Jim Morrison (Strange Colour Blue), Mazzy Star (Sirens), Neil Young (This Old House), Louis Tillett (Vocal), Sonic Youth (Norwegian Hammerworks Corp), Jeffrey Lee Pierce (παντού).
Έχω τη γνώμη ότι η μουσική των Madrugada μπορεί να αποκτήσει ουσιαστικό ενδιαφέρον, μόνο αν αποφασίσουν να κρατήσουν έναν πυρήνα μόνο από βασικές επιρροές και στηριγμένοι πάνω του προσπαθήσουν να χτίσουν μια ιδιαίτερη πρόταση για τη μουσική του 21ου αιώνα. Μέχρι τότε δεν μπορούμε παρά να τους καταχωρίσουμε στην υποκατηγορία των γκρουπ εκείνων που δεν πολυενδιαφέρεσαι για τη μουσική τους, αλλά πολύ ευχαρίστως θα περνούσες ένα Σαββατοκύριακο κλειδωμένος στη δισκοθήκη τους.

Ειδήσεις Σήμερα: