Ο κινηματογράφος πάει… τηλεόραση, ή μάλλον η μικρή οθόνη υποκρίνεται ότι είναι σινεμά, αποκτά μακρόστενο πλαίσιο, και το «Safe Sex», χωρίς υπόθεση, χωρίς κινηματογραφική αισθητική, χωρίς σενάριο, με κλεμμένες τις ωραιότερες ιδέες (εύκολα θα αναγνωρίσετε τα «Στιγμιότυπα» του Όλτμαν ή το «Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου» του Γούντι Αλεν) και με ανύπαρκτες ερμηνείες, απογειώνεται, κόβοντας περισσότερα από 1.000.000 εισιτήρια πανελληνίως. Αν πρέπει να του βρούμε αρετές, θα τις αναζητήσουμε σε ένα, δυο ξεκαρδιστικά σκετς (καλύτερο από όλα το επεισόδιο στο sex-shop με μία ανεπανάληπτη Σπεράντζα Βρανά), καθώς και στην τρυφερότητα με την οποία οι συγγραφείς προσεγγίζουν τους ήρωες. Αν οφείλουμε να προσάψουμε κάτι σε όλους ανεξαιρέτως τους συντελεστές -από παραγωγούς μέχρι ηθοποιούς- θα εστιάσουμε στο γεγονός ότι με αβάσταχτη ελαφρότητα βαφτίζουν την επαναλαμβανόμενη (και έως ένα βαθμό ρηχή) διασκέδαση που προσφέρουν πότε «θέατρο» και πότε «κινηματογράφο», τσουβαλιάζοντας έτσι τα είδη της τέχνης και διαβρώνοντας το αισθητήριο του θεατή. Η ελληνική έκδοση DVD μεταφέρει το πρωτότυπο σε ψηφιακή μορφή από αναλογική μήτρα και χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα. Σκουπιδάκια από την κόπια έχουν αποτυπωθεί στο glass master, η εικόνα (στο αυθεντικό μακρόστενο πλαίσιο) δεν είναι πλήρους ανάλυσης και αποδίδει ποιότητα επιπέδου S-VHS, ενώ ο ήχος είναι ευδιάκριτα στερεοφωνικός.

Ειδήσεις Σήμερα: