Η δεκαετία του ’70 ήταν η πιο δύσκολη, η πιο άχαρη. Όλα σχεδόν τα σπουδαία περί το κλασικό rock είχαν ειπωθεί με τρόπο κατηγορηματικό το αργότερο έως το 1969. Έπειτα ήλθε ο «δεινοσαυρισμός» του progressive rock, το heavy metal, τα καραγκιοζιλίκια του glitter, η Eurovision, ο πάτος της disco. Όσοι μπόρεσαν να κρατήσουν την ανάσα τους, σώθηκαν με τις φιάλες οξυγόνου που έφεραν οι Pistols το ’76. Κάποιοι άλλοι απέφυγαν την τρικυμία ρίχνοντας άγκυρα σε νησίδες όπως το αυτόνομο rock κρατίδιο του Rory Gallagher, του χαμογελαστού μακρυμάλλη Ιρλανδού κιθαρίστα που τα δάχτυλά του έκαναν γυμναστικές επιδείξεις στα τάστα της Fender Stratocaster, ενώ τραγουδούσε ιστορίες από εκείνες που λένε οι παρέες γύρω από τραπέζια γεμάτα μπουκάλια μπίρας. Ιδρυτής και ηγέτης του blues-rock τρίο Taste μεταξύ 1965-1971, ο Gallagher ανέκαθεν υπήρξε ένας καθαρολόγος των blues με θαυμαστές τόσο επώνυμους όσο ο ίδιος ο John Lennon. Ειδικότερα στο άνυδρο τοπίο της ντόπιας πραγματικότητας, ο Rory υπήρξε νεροκουβαλητής. Κάποιοι δίσκοι του κυκλοφορούσαν σε «ελληνική εκτύπωση» από την Chrysalis και τους είχαν όλοι οι συμμαθητές: το φερώνυμο σόλο ντεμπούτο (1971), το «Tattoo» (1973), το «Calling Card» (1976, με υπογραφή το Do You Read Me), το «Photo Finish» (1978), το «Top Priority» (1979). Άλλοι υπήρχαν μόνο «εισαγωγής» και πάλι για όσους προλάβαιναν, όπως το «Blueprint» (1973) ή το φημισμένο λάιβ «Irish Tour ’74»,με το διαμάντι A Million Miles Away. Μετά τα πράγματα άλλαξαν, έφυγαν από τη μόδα τα καρό πουκάμισα, ήλθαν τα γκρίζα παλτό και ο Rory βρέθηκε να βγάζει δίσκους εκτός εποχής (των άλλων, όχι της δικής του) που πάτωσαν εμπορικά όπως το «Jinx» (1982), το «Defender» (1987) ή το «Fresh Evidence» (1990). Η μακρόχρονη κατάχρηση αλκοόλ τον οδήγησε στο θάνατο τον Ιούνιο του 1995, σε ηλικία 47 ετών. Την παρελθούσα αλλά διόλου ξεχασμένη ιστορία του σπουδαίου μπλουζίστα έρχεται να υπενθυμίσει το διπλό CD-συλλογή με τον ταιριαστό τίτλο «Forever», που ανθολογεί 28 τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του, καλύπτοντας όλους τους αξιόλογους σταθμούς (αν και προσωπικά θα προτιμούσα το Walk On Hot Coals στην εκτέλεση του «Irish Tour»). Ίσως πάλι δεν θα έπρεπε να πιστεύετε λέξη από όσα λέω. Είμαι ανεπίτρεπτα προκατειλημμένος. Βλέπετε, στη φωτογραφία του οπισθόφυλλου του «Forever», από τη συναυλία του Rory στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας το 1981, αναγνώρισα ανάμεσα στο κοινό τον εαυτό μου, σε τρυφερή ηλικία. Ήταν η πρώτη συναυλία που πήγαινα. Θυμάμαι ακόμη την ξινίλα στο αναπνευστικό από τα δακρυγόνα με τα οποία μας ξεπροβόδισαν τα όργανα της τάξης και το τρομοκρατημένο ύφος του πατέρα μου, που περίμενε απέξω. «Σε συναυλία δεν πρόκειται να ξαναπάς» ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε. Ήταν από τις λίγες φορές που είχε άδικο.

Ειδήσεις Σήμερα: