55

Τον πανικό των πρώτων ωρών μετά το ναυάγιο του επιβατηγού πλοίου Εξπρές Σάμινα στην Πάρο διαδέχεται ο θρήνος και η οργή των διασωθέντων και των συγγενών των θυμάτων για την ανευθυνότητα του πληρώματος του μοιραίου πλοίου. Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν από κοντά την τραγωδία αλλά και όσων έσπευσαν να βοηθήσουν είναι συγκλονιστικές και τα αναπάντητα «γιατί» και ερωτηματικά πλήθος.

Η νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη όσων κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από το βυθιζόμενο πλοίο. Τα συναισθήματα τους ανάμεικτα: δεν έχουν πιστέψει ακόμα ότι έχουν γλιτώσει. Την πρόσκαιρη χαρά για την καλή τους τύχη διαδέχεται η θλίψη για όσους έμειναν πίσω, η πίκρα για όσα δεν κατάφεραν να κάνουν.


«Δεν βοήθησα όσο ήθελα» δηλώνει 26χρονος ναυαγός. «Απομακρυνόμουν με τη βάρκα και έβλεπα ηλικιωμένους ανθρώπους να παραμένουν αβοήθητοι σε ένα σάπιο καράβι που βυθίζονταν. Τα κύματα στην κυριολεξία κατάπιναν ναυαγούς και λέμβους.


»Εβλεπα στο σκοτάδι εκατοντάδες μικρά φώτα από σωσίβια να λαμπυρίζουν αμυδρά. Οι φωνές ακούγονταν από παντού, αλλά τα φώτα το ένα μετά το άλλο, χάνονταν. Οι βάρκες δεν ξεκολλούσαν από τη σκουριά. Τα σωσίβια τα πήραμε μόνοι μας. Οι ηλικιωμένοι κοιτούσαν με απόγνωση και περίμεναν κάποιους να τους βοηθήσει. Κατάφερα να βάλω στη βάρκα τρεις αλλά έμειναν και αρκετοί πίσω.


»Επεσα στη θάλασσα και κολυμπούσα. Με τη βοήθεια του Θεού σώθηκα, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω αυτούς τους ανθρώπους που ήταν επάνω, γιατί άκουγα τις κραυγές τους την ώρα που βούλιαζε το καράβι. Ηταν τρομοκτικό».


Οι καταγγελίες για την ολιγωρία και την παντελή απουσία του πληρώματος πέφτουν βροχή. «Τέτοιες στιγμές ο χρόνος μετράει γρήγορα», σημειώνει ένας δεύτερος διασωθείς, «τα λεπτά φαίνονταν δευτερόλεπτα. Δεν υπήρχε βοήθεια από το πλήρωμα καμία. Κανείς δεν ενημέρωσε ότι κινδυνεύουμε. Ηταν μια εφιαλτική εμπειρία.


Ξέρετε τί είναι να βλέπεις μανάδες να ουρλιάζουν, να κρατούν τα παιδιά τους από το χέρι και να νομίζουν ότι τα έχουν χάσει; Μέχρι να πεθάνω θα βλέπω μπροστά μου αυτόν τον εφιάλτη».


Δριμύ «κατηγορώ» στο πλήρωμα


Οι περισσότεροι από τους διασωθέντες καταθέτουν ότι σώθηκαν χάρη στην έγκαιρη άφιξη των ψαράδων της Πάρου γιατί το πλήρωμα δεν τους πρόσφερε καμία βοήθεια.


«Δεν ένιωσα καμιά αλλαγή στη ρότα, καμιά αλλαγή στο πηδάλιο» καταγγέλει επιβάτης του μοιραίου πλοίου. «Κατ ευθείαν, χωρίς να έχει γίνει καμία προσπάθεια για ελιγμό, ακούσαμε το θόρυβο από την πρόσκρουση στον ύφαλο. Μετά το θόρυβο τα φώτα στο πλοίο έσβησαν. Στη συνέχεια άναψαν τα εφεδρικά. Οι μηχανές σταμάτησαν αμέσως. Το πλοίο πήρε κατ ευθείαν κλίση».


«Κάποιοι από το πλήρωμα μας έλεγαν να μην πανικοβληθούμε» συμπληρώνει κάποιος άλλος μάρτυρας. «Δεν υπάρχει πρόβλημα επαναλάμβαναν. Ούτε και οι ίδιοι δεν ήξεραν τί είχε γίνει. Είμαστε στο λιμάνι της Πάρου μην ανησυχείται. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά όμως το πλοίο έγειρε. Τότε μας φώναξαν να πάρουμε σωσίβια».


«Ολα έγιναν ακαριαία» καταθέτει επιζών του ναυαγίου.«Κανένας δεν μας ειδοποίησε. Δεν βγήκε καμία ανακοίνωση. Εβλεπαν ποδόσφαιρό. Πήδηξα στη θάλασσα αλλά δεν θα ξεχάσω όλους όσους ούρλιαζαν και φώναζαν. Λίγο αργότερα σταμάτησα να ακούω φωνές, σταμάτησα να βλέπω ανθρώπους. Μόνο σωσίβια που έπλεαν». Και οι κατηγορίες για τη συμπεριφορά του πληρώματος δεν έχουν τέλος. «Το πλήρωμα δεν ήξερε που ήταν τα σωσίβια. Εμείς μόνοι μας τα βρήκαμε και τα δίναμε και στους άλλους».


«Μην πηδήξετε στο νερό» θυμάται μία άλλη μάρτυρας να φώναζε το πλήρωμα.«Τα πλοία δεν βουλιάζουν τόσο εύκολα. Μείνετε έτσι θα σωθείται. Το πλήρωμα εμφανίστηκε όταν το καράβι είχε πάρει κλίση που η μια πλευρά του ακουμπούσε το νερό. Οταν γλιστρούσαν τα μικρά παιδιά από την αγκαλιά των γονιών τους. Και τότε ακόμα μας έλεγαν να μην πέσουμε».


«Ευχαριστώ» προς τους ψαράδες


Η κινητοποίηση των κατοίκων του νησιού ήταν άμεση. Πολλοί από τους διασωθέντες ευχαριστούν τους ψαράδες που βρέθηκαν μπροστά τους και τους άπλωσαν χέρι βοηθείας.


Ενας καπετάνιος από την Αντίπαρο που έσπευσε στον τόπο του ναυαγίου μόλις που βρίσκει λίγα λόγια για να περιγράψει την κατάσταση που επικρατούσε.


«Μέσα σε μια στιγμή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου ο εφιάλτης της Φαλκονέρας, το 1962. Κραυγές από παντού, πανικός. Ανθρωποι που ζητούσαν απεγνωσμένα να τους βοηθήσουμε. Ψάχναμε ένα ένα τα σωσίβια, τα περισσότερα ήταν άδεια. Ψάχναμε στις βάρκες για να εντοπίσουμε κάποιον ζωντανό. Δεν ήταν εύκολο να πλησιάσουμε με τα καΐκια. Υπήρχαν αντικείμενα, ξύλα, άνθρωποι πολλοί και υπήρχε κίνδυνος να τους χτυπήσουμε. Κατάφερα να σώσω έναν άνθρωπο με το καΐκι μου».


Στο μεταξύ, τα ερωτηματικά για την αδράνεια, τις παραλείψεις και την αδιαφορία του πληρώματος παραμένουν ανοιχτά, όπως ανοιχτή παραμένει και η λίστα με τους νεκρούς του ναυαγίου όσο πληθαίνουν οι φόβοι για μεγάλο αριθμό εγκλωβισμένων στις καμπίνες του μοιραίου πλοίου.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: