Ο πέμπτος προσωπικός δίσκος του Κώστα Μακεδόνα κυκλοφορεί τέσσερα χρόνια μετά τις «Ορθοπεταλιές», περιέχει δεκατρία τραγούδια τα οποία υπογράφουν μεταξύ άλλων οι Βάσος Αργυρίδης, Χρήστος Νικολόπουλος, Θύμιος Παπαδόπουλος, Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλης Λιδάκης, και είναι από τις δουλειές εκείνες που άλλους θα ξαφνιάσουν ευχάριστα και άλλους δυσάρεστα. Σημείο τριβής -σχετικά με το ευχάριστο ή μη αποτέλεσμα- η πολυσυλλεκτικότητα που οδηγεί σε ανομοιογένεια του υλικού και κάνει το δίσκο να μοιάζει με τζουκ μποξ το οποίο μεταδίδει διαδοχικά λαϊκά τραγούδια, μπαλάντες, ποπ ή λάτιν. Σημείο που αξίζει να επισημάνει κανείς, το γεγονός ότι οι ερμηνευτές έδωσαν στον Κ.Μακεδόνα καλύτερο εαυτό από τους επαγγελματίες συνθέτες. Στις επαναλαμβανόμενες φόρμες του Χ.Νικολόπουλου, για παράδειγμα, η μεν Γαλάνη αντιτείνει δύο δικής της ευαισθησίας κομμάτια («Της Ζωής μου Αρνηση», «Η Μέσα Φυλακή»), που τα ομορφαίνει ακόμα πιο πολύ ο στίχος του ταλαντούχου κατά πώς φαίνεται Νίκου Μωραΐτη, ο δε Λιδάκης κλείνει το δίσκο με ένα συμπαθέστατο ερωτικό τραγουδάκι (ο στίχος του Θοδωρή Γκόνη δεν είναι από τους καλύτερούς του). Σε αυτά προσθέστε τα πανέμορφα ζεϊμπέκικα «Γυναίκα» και «Του Κόσμου το Παράλογο», καθώς και την ηλεκτρική μπαλάντα «Πού να ‘σαι», προσπεράστε ορισμένα τετριμένα, εμπορικά κομμάτια, όπως το απλοϊκό «Ταξί» και το «όπα» ομότιτλο του δίσκου (κάτι ανάμεσα σε Negresses Vertes και Μπρέγκοβιτς), και θα έχετε τη συνολική εικόνα ενός CD με άνισο περιεχόμενο και ένα Μακεδόνα πιο ανθρώπινο, λιγότερο «φωναχτό», αλλά παράλληλα χωρίς το «σήμα κατατεθέν» του «Μόνο μια Φορά».

Ειδήσεις Σήμερα: