Η τελευταία ταινία του Τζιμ Τζάρμους μπορεί να μην ήταν η καλύτερη της περιόδου 1999-2000, καθώς έχει κάποιες ευκολίες ύφους που την εμφανίζουν υποδεέστερη του «Νεκρού», αλλά είναι πιθανότατα η ομορφότερη. Ο Ghost Dog μετακινείται από την συνεκτική, μαχητική φιλοσοφία και το «Βιβλίο Των Σαμουράι» στη συμπάθεια και την υποκειμενική ματιά του «Ρασομόν», με την εξαίσια χάρη μιας σοφής αρκούδας. Ένας πιο cool και προχωρημένος Ταραντίνο, με έξοχο χιούμορ, ραπ ρυθμούς (ακόμα και η χρήση της κάμερας είναι συχνά φανκ συγκοπτόμενη) και ευχέρεια στη δημιουργία ατμόσφαιρας.