Stigmata – Κριτική

Το αποκάλεσαν «Εξορκιστής του 2000» αλλά στην πραγματικότητα, και παρά τις σκανδαλώδεις ομοιότητες σε επίπεδο εφέ (αναποδογυρισμένα μάτια, παραμορφωμένη φωνή, ανυψώσεις προς το ταβάνι, πληγές και χαρακιές στο δέρμα), τα «Στίγματα» αποτελούν ένα μεγάλου μήκους βιντεοκλίπ αλλά και μία πρωτοφανή «τρικυμία εν κρανίω» σε επίπεδο σεναρίου, καθώς μπλέκουν τα απόκρυφα ευαγγέλια με δαιμονοληψίες και συνομωσίες στους κόλπους του Βατικανού, την αισθητική του MTV με τις πληγές του Ιησού και τις λαϊκές τάξεις με σικ ιερείς δίκην Ηρακλή Πουαρό. Μια Αμερικανίδα, άθεη και με μόνο μέλημα την καλή ζωή, θα δει το σώμα της να γεμίζει πληγές στα σημεία όπου μάτωσε ο Ιησούς, τον εαυτό της να μιλά μία ακατάληπτη γλώσσα και το χέρι της να γράφει στους τοίχους ακατανόητα σύμβολα. Πού καταλήγουν όλα αυτά; Σε ένα δωμάτιο που φλέγεται και σε δύο παπάδες που… παίζουν σφαλιάρες! Αν ξεπεράσει κανείς τις σκηνές φρίκης (στις ευρωπαϊκές εκδόσεις έχουν ψαλλιδιστεί ελαφρώς), το «Stigmata» είναι αστεία ταινία και η επίφαση σοβαρότητας, με τις επιστημονικές αναφορές στους τίτλους του τέλους, την κάνει ακόμα πιο κωμική. Η υπόθεση δεν στέκει στο παραμικρό, οι ηθοποιοί προσπαθούν να στηρίξουν ανύπαρκτους ρόλους, ενώ η αστυνομική χροιά αποβαίνει τελικά εις βάρος του όλου εγχειρήματος. Αυτό που πραγματικά αξίζει να χαζέψει κανείς είναι τα οπτικά εφέ, άλλα ψηφιακά και άλλα φτιαγμένα με τη μέθοδο της διπλοτυπίας, με αποκορύφωμα το φινάλε, όπου οι φλόγες ξεκινούν από το τζάκι για να αγκαλιάσουν σταδιακά όλο το χώρο, από το πάτωμα έως το ταβάνι. Σε οικιακή προβολή η ταινία αναμφίβολα εντυπωσιάζει με το γρήγορο μοντάζ, τα ατμοσφαιρικά πλάνα και την άψογου σχεδιασμού ηχητική μπάντα, γι΄ αυτό και η έκδοση DVD περιοχής 2 φροντίζει να είναι κορυφαία σε όλα τα επίπεδα. Η πλήρους ανάλυσης εικόνα, στο αυθεντικό μακρόστενο φορμά, δεν έχει το παραμικρό ψεγάδι και ο ψηφιακός ήχος 5.1 εγγυάται συγκλονιστικές στιγμές, με χαμηλές συχνότητες που εκτοξεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις, και μία μοναδική αίσθηση χώρων δράσης. Η ταινία κυκλοφορεί τώρα και από την Odeon στη γαλλική της έκδοση (εξώφυλλο και ένθετο στα γαλλικά). Ως προς τις λογοκριμένες σκηνές, ψαλλιδισμένη μοιάζει να είναι εκείνη του αυτοτραυματισμού της ηρωίδας με μαχαίρι.