«Χορεύοντας με τους νεκρούς…». Ένας δίσκος με πρωτότυπο θέμα, αφιερωμένος στις μουσικές του κόσμου που χρησιμοποιούνται σε νεκρικές τελετές. Ήχοι που με τη μαγική τους δύναμη αναλαμβάνουν να εξασφαλίσουν την αίσια μετάβαση του νεκρού στο «Μετά» και αντικατοπτρίζουν αντιλήψεις πανάρχαιες -όσο και ο άνθρωπος…
Ο δίσκος αρχίζει με ήχους λίγο έως πολύ οικείους. Μια ιέρεια από κάποια εκκλησία Βαπτιστών σχοινοβατεί μεταξύ απαγγελίας και μπλουζ αυτοσχεδιασμού, ενώ μια ορχήστρα της Νέας Ορλεάνης (σε μια ιστορική ζωντανή ηχογράφηση) αποχαιρετά με τους ήχους της τζαζ ένα από τα μέλη της. Τα πνευστά από την Κίνα μάς μεταφέρουν στην άλλη άκρη του κόσμου, με τους χαρακτηριστικούς και ιδιαίτερα εύπλαστους ήχους τους. Το ταξίδι στην Άπω Ανατολή συνεχίζεται με ένα δείγμα από τις μουσικές των μυστικιστών Σούφι από το Πακιστάν, ενώ οι ήχοι από τους αυλούς του Πάνα των Παπούα της Νέας Γουινέας μάς μεταφέρουν -μαζί με τα ιερά νεκρικά τύμπανα της Ghana- στις καταβολές της μουσικής: εκεί όπου τα όργανα έκρυβαν μέσα τους τις φωνές των προγόνων και ήταν τα πλέον αρμόδια για να εντάξουν με τη μαγική τους δύναμη τον νεκρό στο πάνθεο των προγόνων…
Ιδιαίτερα υπογραμμίζουμε ένα τραγούδι από την Ινδία (αγαπημένο του Μαχάτμα Γκάντι, το οποίο ακούγεται και στην ομώνυμη ταινία), τους νοσταλγικούς (για τους κατοίκους του Μπαλί) ήχους των γκαμελάν (ορχήστρες με μεταλλόφωνα), καθώς και ένα συγκλονιστικό νεκρώσιμο πολυφωνικό τραγούδι από τη Γεωργία. Οι ηχογραφήσεις έχουν γίνει επί τόπου από διάφορους ερευνητές. Αρκετές από αυτές έχουν δισκογραφηθεί σε εθνολογικού ενδιαφέροντος δίσκους, όπως στη σειρά της Γαλλικής Ραδιοφωνίας.
Εξίσου σημαντικό με το ηχητικό υλικό είναι και το πολυσέλιδο μικρό βιβλίο (αγγλικά), που, πέρα από τα σχόλια για τα δεκαεπτά κομμάτια του δίσκου, περιέχει σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο οι διάφοροι πολιτισμοί βιώνουν το θάνατο. Συναρπαστική είναι και η περιγραφή των τελετουργικών επαναταφών της Μαδαγασκάρης, όπου οι συγγενείς, σε τακτά χρονικά διαστήματα, ξεθάβουν τους πιο σημαντικούς από τους προγόνους τους και τους αλλάζουν τα ρούχα, σε ένα ξέφρενο (και πολυδάπανο…) πανηγύρι, εξασφαλίζοντας με τον τρόπο αυτό την εύνοια και τη βοήθειά τους. Την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο δημοσιογράφος και ερευνητής Greg Palmer, ο οποίος επί τρία χρόνια ταξίδεψε σε όλα τα μέρη του κόσμου παρακολουθώντας και καταγράφοντας ταφικά έθιμα.
Είναι ένας πολύ αξιόλογος δίσκος, με ένα θέμα ιδιαίτερα πρωτότυπο όσο και «ακανθώδες». Περιλαμβάνονται ήχοι που αναλαμβάνουν το ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στη θνητή ανθρώπινη φύση και τον αιώνιο κόσμο των πνευμάτων, καθώς και μουσικές που συμπυκνώνουν όλη τη φιλοσοφία των πολιτισμών από τους οποίους προέρχονται, φανερώνοντας τη βαθύτερη σχέση των ανθρώπων με το θάνατο. Όπου ο μύθος είναι πάντα καλύτερη παρηγοριά…

Ειδήσεις Σήμερα: