Τόσες Αποστάσεις – Κριτική

Ρετροσπεκτίβα Καζούλλη μέσα από τις ζωντανές εμφανίσεις που πραγματοποίησε ο εν λόγω τραγουδοποιός στο «Μετρό», στα τέλη του Νοεμβρίου 1999. Το «Τόσες αποστάσεις» είναι επιτυχημένος δίσκος με την έννοια ότι αφενός περιέχει όλα τα γνωστά κομμάτια που κατά καιρούς έχουμε σιγοψιθυρίσει («Η Φανή», «Αν Ήσουν Αγγελος», «Πυγμάχος» (The Boxer), «Ευρωπαϊκό», «Αεροπλάνα» και πολλά ακόμη) και αφετέρου ο καλλιτέχνης με τους φίλους του -μουσικούς και συναδέλφους- βρέθηκαν σε καλή στιγμή, από εκείνες που αξίζει να αποτυπωθούν και να υπάρχουν. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδά υπέροχα τα «Αεροπλάνα», η Ελένη Δήμου αναδεικνύει το «Θαλασσινό», ενώ τραγούδια που προφανώς σημάδεψαν τα νεανικά χρόνια του Β.Κ. («The Sound of Silence», «California Dreamin'») δένουν θαυμάσια με τα υπόλοιπα των συναυλιών. Η ένσταση αφορά στον τίτλο. Έχω την αίσθηση ότι στα τόσα χρόνια που ο Καζούλλης δραστηριοποιείται στο χώρο δεν έχει διανύσει καμία απόσταση. Ήταν πάντα ένας μπαλανταδόρος που δεν στερείται αισθητικής, αλλά τραγουδά τις ανησυχίες του με συμβατικό στίχο, συμβατικές μελωδίες, μονότονη φωνή και εσφαλμένη προφορά στα ελληνικά (το «φέγγω», για παράδειγμα, προφέρεται με ένα ανεπαίσθητο «ν» και όχι «φέgω»). Και τα δύο καινούρια τραγούδια που ακούγονται στη ζωντανή αυτή ηχογράφηση («Τόσες Αποστάσεις», «Κοπέλες για Λίγο») δεν μας προϊδεάζουν για κάτι διαφορετικό στο μέλλον.