Το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Βρετανών Embrace ακολουθεί τα βήματα του ντεμπούτο «The Good Will Out» (1998) σε ό,τι αφορά το έντονο ενδιαφέρον για τα ερωτικά τραγούδια, αλλά ακολουθεί μια πολιτική περισσότερο ανοιχτή σε νεωτερισμούς στη δομή των τραγουδιών.
Οι μπαλάντες, βασισμένες κυρίως σε πιάνο, προβάλλουν τα μελαγχολικά (αν και σε κάποια σημεία μεμψίμοιρα) φωνητικά του Danny McNamara, ενώ ο αδελφός του Richard αναλαμβάνει το κιθαριστικό μέρος, που αναμενόμενα είναι εντονότερο στα τραγούδια με πιο δυναμική rock φυσιογνωμία.
Η καινούρια αισθητική πρόταση των Embrace ξεφεύγει ευχάριστα από τα brit-pop στερεότυπα, παρουσιάζοντας αποκλίσεις προς ήχους funk («Hooligan»), gospel («Save Me»), ψυχεδελικούς («New Adam New Eve»), ενώ η παραγωγή χαρακτηρίζεται από οικονομία, χωρίς να επιβαρύνει τα τραγούδια ή να αλλοιώνει το χαρακτήρα τους με υπερβολές από εκείνες που προκύπτουν συχνά στα στούντιο.