ΑντίΔωρο – Κριτική
Οκτώ γνωστά και λιγότερο γνωστά παραδοσιακά κομμάτια -διασκευασμένα από το Νίκο Πιτλόγλου και τραγουδισμένα από τη ζωγράφο Χάρι Τσεκούρα-, καθώς και ένα ορχηστρικό σε μουσική Νίκου Οικονομίδη αποτελούν το περιεχόμενο του «ΑντίΔωρου», ενός δίσκου που ανατρέχει σε μουσικές (και όχι μόνο) μνήμες, επιχειρώντας να τις αναπαράγει με μια φρέσκια ματιά. Χωρίς να πρόκειται για ρηξικέλευθη πρόταση ή για μια άλλη «ανάγνωση», το σύνολο είναι καλαίσθητο και ατμοσφαιρικό, η διακριτική χρήση των πλήκτρων δεν ενοχλεί, ενώ ο τρόπος με τον οποίο οι συντελεστές προσέγγισαν τα τραγούδια προδίδει αγάπη για όλα όσα χάνονται πίσω στο χρόνο. Ωστόσο, η αγάπη δεν αρκεί. Η ερμηνεία των παραδοσιακών τραγουδιών είναι ένα μείγμα ψυχής, τεχνικής και τριβής με το είδος, και η Χάρις Τσεκούρα προσεγγίζει τα κομμάτια περισσότερο με τη διάθεση ενός παιδιού που βρήκε καινούριο παιχνίδι για να ασχοληθεί, παρά με στιβαρότητα ανάλογη μιας Κωχ, μιας Βέη ή μιας Καραθανάση. Έτσι, το εγχείρημα μένει καθηλωμένο στα όρια του συμπαθητικού, σαν αποτύπωμα μιας παρέας που συναντήθηκε, ταίριαξε, έπαιξε, τραγούδησε και πέρασε καλά.
- Ξεσπά ο πατέρας του παιδιού που η διευθύντρια τον φίμωσε με χαρτοταινία – «Περιμένω να ακούσω γιατί»
- LIVE: Μπέρνλι – Τότεναμ
- Νταλίκα τυλίχθηκε στις φλόγες στην Εγνατία Οδό – Μετέφερε πλαστικά
- LIVE: Φούλαμ – Μπράιτον
- LIVE: Μάντσεστερ Σίτι – Γουλβς
- Φάμελλος: Εκτεθειμένος και υποτελής στον Τραμπ ο Μητσοτάκης