The Mollion Dollar Hotel

Η καινούρια ταινία του Wim Wenders διαδραματίζεται σε ένα ιστορικό ξενοδοχείο του Λος Αντζελες, το οποίο έχει πια απολέσει τη δόξα του παρελθόντος. Ενοικοί του, αυτοί που κανένα άλλο ξενοδοχείο δεν θα καταδεχόταν να στεγάσει. Ιδιοφυείς looser, περιθωριακοί καλλιτέχνες, ηλικιωμένοι που ζουν από τα επιδόματα του κράτους, και κάθε λογής παράφρονες αποτελούν την εκλεκτή πελατεία του.
Ανάμεσα τους, ένας αργόστροφος νεαρός που έχει αναλάβει εθελοντικά το ρόλο του «μπάτλερ των φτωχών» και κάνει όλα τα θελήματα, η καταθλιπτική αγαπημένη του, ένας μουσικός απομεινάρι των ’60s, που ισχυρίζεται ότι αυτός έχει συνθέσει τα τραγούδια των Beatles και διάφοροι άλλοι χαρακτήρες τέτοιου τύπου. Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό, ο πράκτορας Skinner πρέπει να ανακαλύψει το δολοφόνο του Izzy, ενός καλλιτέχνη, ο οποίος είχε απαρνηθεί την καταγωγή του -ήταν γιος γερουσιαστή- και ζούσε στο παρακμιακό ξενοδοχείο.

Η αρχική ιδέα του Million Dollar Hotel ανήκει στον Bono. Ο τραγουδιστής των U2 την εμπιστεύτηκε στον Wenders, με τον οποίον έχουν συνεργαστεί για τη δημιουργία των video clip του συγκροτήματος, ενώ ο ίδιος ανέλαβε το ρόλο του παραγωγού.
Το σενάριο του Wenders και του Nicholas Klein τοποθετεί ως πρωταγωνιστή της ιστορίας τον προαναφερθέντα αργόστροφο νεαρό -τον υποδύεται ο Jeremy Davies, επιστρατεύοντας μια ευρεία γκάμα από γκριμάτσες και τικ- και αναλώνεται μέχρι υπερβολής στην καταγραφή της ατμόσφαιρας decadence που κυριαρχεί στους διαδρόμους του ξενοδοχείου.
Σύντομα λοιπόν, το ενδιαφέρον του θεατή χάνεται, η ιστορία δεν βγάζει πουθενά και, για άλλη μια φορά στο έργο του Γερμανού σκηνοθέτη η όποια απόλαυση επικεντρώνεται σε μεμονωμένα στοιχεία.
Αυτά στο Million Dollar Hotel είναι η καλλιτεχνική διεύθυνση, η ερμηνεία-έκπληξη του Mel Gibson, στο ρόλο του Skinner, το θαυμάσιο soundtrack, με τραγούδια μεταξύ άλλων του ίδιου του παραγωγού της ταινίας, αλλά και του Brian Eno, και η ομορφιά της -επαναλαμβανόμενης πάντως στο ρόλο του εύθραυστου, απροσάρμοστου πλάσματος- Milla Jovovich.

Γιώργος Παναγιωτάκης