25

Εικοσι πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που η πρωτεύουσα της Καμπότζης, Πνομ Πενχ, έπεσε στα χέρια των Ερυθρών Χμερ και του αρχηγού τους, του επονομαζόμενου Πολ Ποτ, οι οποίοι την εκκένωσαν με το πρόσχημα ότι θα τη βομβαρδίσουν οι Αμερικανοί. Ηταν η αρχή μιας τετραετίας θανάτων, βασανιστηρίων και πείνας στα λεγόμενα χωράφια του θανάτου και η τελευταία φορά που είδαν το σπίτι τους χιλιάδες άνθρωποι.

Υπολογίζεται πως περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ η χώρα ταλανιζόνταν επί δύο περίπου δεκαετίες από τον εμφύλιο πόλεμο. Η Καμπότζη καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό και υπολογίζεται πως ακόμη και σήμερα περισσότεροι από το 30% του πληθυσμού υποφέρουν από μετα-τραυματικό σοκ, εξαιτίας των βασανιστηρίων που υπέστησαν από τους Χμερ.


Η κυβέρνηση της Καμπότζης δεν έχει σκοπό να κάνει ιδιαίτερη μνεία στη μαύρη αυτή επέτειο, καθώς ο πρωθυπουργός Χουν Σεν προσπαθεί να μη χαλάσει το κλίμα ειρήνης και συμφιλίωσης που απολαμβάνει η χώρα για πρώτη φορά ύστερα από τριάντα χρόνια, ξυπνώντας επώδυνες μνήμες της πρόσφατης ιστορίας. Σε δηλώσεις του, επισήμανε πως δεν αρνείται την απονομή δικαιοσύνης, αλλά θα πρέπει να κυριαρχήσει η σύνεση και η υπομονή.


Ο Χουν Σεν, ο οποίος ανήκε στους Ερυθρούς Χμερ έως το 1977, έχει κατηγορηθεί από διεθνείς και καμποτζιανές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι δεν επιθυμεί τη δίωξη των Χμερ για τις φρικαλεότητες που διέπραξαν, αλλά και πως διαδίδει φήμες για ενδεχόμενους κλυδωνισμούς του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ταυτόχρονα, τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι τυχόν διεθνής έλεγχος στην απονομή δικαιοσύνης υπονομεύει την ανεξαρτησία της χώρας.


Οι περισσότεροι ηγέτες των Χμερ κυκλοφορούν ελεύθεροι, και λίγοι Καμποτζιανοί πιστεύουν ότι θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη. Μολονότι ο Χουν έχει δεσμευτεί να προχωρήσει σε δίκες, επιμένει η πλειονότητα των δικαστών να είναι Καμποτζιανοί για να μπορεί να ελέγχει καλύτερα τη διαδικασία, όπως πολλοί πιστεύουν. Τα Ηνωμένα Εθνη επιμένουν στο διορισμό διεθνών ανακριτών και εισαγγελέων, ώστε να διατάξουν παραπομπές χωρίς να χρειάζονται την έγκριση των Αρχών της Καμπότζης. Το βασικό επιχείρημα που επικαλούνται είναι ότι η δικαιοσύνη στη χώρα είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αφού τα δικαστήρια αδυνατούν να εκδικάσουν ακόμη και απλές ποινικές υποθέσεις.


Πάντως, το σίγουρο είναι πως τίποτα δεν έχει ξεχαστεί και η χώρα έχει μεγάλο δρόμο να διανύσει μέχρι να επουλώσει τις πληγές στο σώμα και την ψυχή των κατοίκων της.


Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: