Φαντάζομαι ότι, μετά τους Γάλλους («Η Παναγία των Παρισίων») και εμάς («Ηρακλής»), ήρθε η σειρά των Κινέζων να φρίξουν από τη μεταφορά σε κινούμενο σχέδιο ενός τοπικού μύθου ο οποίος, με περίσσια ποίηση, αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που ντύνεται άνδρας και παίρνει τη θέση του ανήμπορου πατέρα της για να μην πάει ο ίδιος να πολεμήσει. Αδιαφορώντας για τη βαθύτερη ουσία της ανατολικής φιλοσοφίας (οικογενειακή τιμή, αξίες, θέση της γυναίκας) η Ντίσνεϊ φροντίζει να κολακέψει το κοινό της Αμερικής, που καταναλώνει κυρίως τα προϊόντα της, ισοπεδώνοντας τα πάντα με μπαλαφάρα, αστειάκια, λίγη συγκίνηση και φεστιβαλικά τραγούδια ενώ το σκίτσο δείχνει πιο τυποποιημένο από ποτέ (ο κακός σύμβουλος θυμίζει τον Τζαφάρ, ο δράκος τα αγάλματα της Παναγίας των Παρισίων). Το αποτέλεσμα δεν είναι τραγικό, έχει όμορφες στιγμές, αλλά απευθύνεται πιο πολύ σε παιδιά αποκλείοντας ως ένα βαθμό το ενήλικο κοινό.

Ειδήσεις Σήμερα: