Birdy – Κριτική

Επιστρέφοντας από τον πόλεμο του Βιετνάμ, δύο φίλοι -ένας “μάλλον φυσιολογικός” και ένας “μάλλον παράφρων”- οφείλουν να ενταχθούν ξανά εκεί που δεν ταιριάζουν: στο μικρόκοσμο των φτωχών συνοικιών μιας μεγαλούπολης, όπου τίποτα δεν συμβαίνει και όπου η ζωή κυλά “μεροδούλι-μεροφάι”. Αυτό ουσιαστικά είναι το θέμα του “Birdy”, μιας επιτυχημένης εμπορικά ταινίας η οποία βασίστηκε σε βιβλίο του Γουίλιαμ Γουάρτον, το 1985 ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες (αντ’ αυτού τιμήθηκε με το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής) και, μέσα από διαρκή φλας μπακ, αφηγείται τη σχέση δύο νέων που κάποτε μοιράστηκαν τις τρέλες και την ανεμελιά της εφηβείας και τώρα συναντώνται ξανά σε νοσοκομείο βετεράνων. Ο Αλ, άτομο ευέξαπτο που αντιτίθεται σε κάθε μορφή εξουσίας, έχει εγκαύματα στο πρόσωπο. Αντιθέτως ο ευαίσθητος Μπέρντι, που από μικρός έχει ταυτιστεί με τα πουλιά και θέλει κάποια μέρα να πετάξει, βρίσκεται σε κατάσταση κατατονίας. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορία φιλίας και αφοσίωσης. Τα δύο αγόρια είναι κάτι παραπάνω από “φιλαράκια”. Ο ένας αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του άλλου, η “τρέλα” συμπληρώνει τη “λογική”, και ο Αλ πρέπει να επαναφέρει τον αλαφροΐσκιωτο Μπέρντι στην πραγματικότητα, για να μπορέσει ο ίδιος να ανταπεξέλθει στον αγώνα ενάντια σε μια κοινωνία που ή θα τον απορροφήσει ή θα τον απορρίψει. Αρκετοί θεωρούν την εν λόγω παραγωγή ως την πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Αγγλου σκηνοθέτη. Ωστόσο, και παρά τις εξαιρετικές ερμηνείες από τους νεότατους -τότε- Μοντίν και Κέιτζ, δεν μπορούμε να μιλάμε για αριστούργημα. Όπως και σε άλλες δουλειές του Πάρκερ, υπάρχει και εδώ μια επίφαση κουλτούρας (σωματικά τραύματα / ψυχικά τραύματα) που εκφράζεται κυρίως μέσα από αργούς ρυθμούς, ενώ η ουσία της υπόθεσης καταποντίζεται από το ευχάριστο και εντελώς αμερικανικών προδιαγραφών φινάλε. Η έκδοση DVD περιοχής 2 μεταφέρει το πρωτότυπο σε ψηφιακή μορφή με εικόνα πλήρους ανάλυσης, ελαφρώς κομμένη για να εφαρμόζει σε δέκτες 16:9, και ήχο τετρακάναλο από την αυθεντική μπάντα surround.