Κραουνάκης 100%, υπέροχος, σε εμπνευσμένη στιγμή, με δώδεκα λαϊκά ή μη κομμάτια, και κορυφαίες στιγμές τη θαυμάσια «Τράπεζα», καθώς και τα «Μπαλόνια», «Πάντα», «Αστραπή». Αν πρέπει να δώσουμε στίγμα, θα το αναζητήσουμε κάπου ανάμεσα στη «Σπεράντζα» (μουσική) και στο «Ανθρώπων έργα» (στίχος). Αν πρέπει να βρούμε ψεγάδια, θα αναρρωτηθούμε προς τι η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδιστή. Η φωνή του Φάνη Μεζίνη, που εμφανίστηκε στο προσκήνιο με την επιτυχία «Σώμα υποταγής», μπορεί να έχει ανοίγματα, αλλά στις χαμηλές νότες και στους χρωματισμούς υστερεί δραματικά, με αποτέλεσμα και τα τραγούδια να τον συνθλίβουν ως ερμηνευτή και το συνολικό αποτέλεσμα να αδικείται. Δεν πειράζει. Στην άγονη γη του «καλού» ελληνικού τραγουδιού τα «Μπλουζ τα λαϊκά» είναι μια όαση, έστω και με κλαδεμένα τα πλούσιά της φοινικόδεντρα…